GROOTSE avonturen OP

‘S WERELDS GROOTSTE zoutvlakte

We hadden verwacht dat de route naar de zoutvlakte saai zou zijn. Vlak, droog. Maar de bergen in de verte, enkele kleine dorpjes en overstekende lama’s maken het een aangename tocht. Als we aankomen in het eerste dorpje op onze route, rond 8:00 ’s ochtends, is het leven daar al in volle gang. Of eigenlijk nóg in volle gang. Voor de kerk zitten mensen te barbecuen en slingeren bierblikjes en flesjes. Over straat zwalken enkele beschonken mannen en treffen we andere (minder beschonken) mannen in kleurige carnavaleske kledij. Wat blijkt: er is een feest gaande dat de vorige dag is gestart en deze ochtend rond 9:00 ten einde zal komen met een ‘grande spectacular’! We zetten ons op een muurtje en bereiden een ontbijtje terwijl we ons verbazen over de verschillende staten van dronkenschap die we voorbij zien komen terwijl enkele kinderen in onberispelijke schooluniforms zich in tegenovergestelde richting bewegen. Plots horen we een kakofonie van panfluiten. Er is een melodietje in te herkennen van een maat of vier dat zich herhaalt en herhaalt. Een groep kleurig geklede mannen komt al dribbelend de hoek om. In looppas dribbelen ze al fluitend door het dorp. Een dronkenlap met een scheidsrechtersfluitje lijkt zich bij de groep te hebben aangesloten en fluit scherp en monotoon mee met de bubs. In een andere hoek van het plein verschijnt een tweede panfluitkorps. Ze ontmoeten elkaar in een hoek van het plein en draaien al fluitend wat om elkaar heen. Er wordt wat gedanst.. we vragen ons af of deze zelfde ceremonie er de dag ervoor wellicht beter uit heeft gezien, en heeft geklonken. Toch is het duidelijk dat we getuige zijn van een bijzondere lokale traditie. Als na een tijdje de feestvierders beetje bij beetje afdruipen (ik hoop richting hun bedden) stappen ook wij weer op. Één fluitist poseert nog met plezier voor een foto. Bij een winkelier aan de rand van het dorp horen we dat het gaat om een lokaal traditioneel feest dat een combinatie is van een viering uit de oude cultuur en het door de kolonisten meegebrachte Christendom. Een feest dat enkel in dit dorp gevierd wordt. Dat hebben we toch maar mooi meegepakt!

De volgende ochtend rijden we de zoutvlakte op. Hier hadden we zo op gehoopt toen we Bolivia binnen fietsten. In eerste instantie niet gekregen en nu alsnog! Wat een indrukwekkend gezicht is het. Een vlakte van bijna 11.000m2. Zout zo ver het oog reikt. Ruim een kwart van de oppervlakte van Nederland. De vlakte is ontstaan uit een prehistorisch meer dan door klimaatverandering verdampte en een korst van enkele meters zout achterliet. Het herbergt 70% van de wereldwijde lithiumvoorraad en het zal wellicht een kwestie van tijd zijn tot deze witte wereld ten onder gaat aan de gretigheid naar lithium. Dat hebben we tenslotte ‘nodig’ om al onze draadloze apparaten van accu’s te voorzien. Maar voor nu… ligt het er nog! In de zuidelijke zomer is de vlakte bedekt met regenwater, in de droge winters wordt hij begaanbaar. Het zout aan de rand is hobbelig maar we kunnen de sporen volgen die auto’s achterlieten. We worden al gauw ingehaald door een motor met twee berijders, direct ook de enige personen die we deze dagen van dichtbij zullen zien.

Wij hebben getrouw aan de traditie van fietsreizigers op de Salar de Uyuni voldaan! En nu gauw de sokken en schoenen en de rest weer aan want het zout is zo koud als ijs. Als we weer op de fiets stappen zien we enkele ‘wakken’ in het zout. Tot zo’n 20cm onder de rand zijn ze gevuld met water. Het is moeilijk te zien hoe diep ze zijn. In sommige zijn mooie zoutkristallen tegen de wanden te zien. Na de tocht lees ik op internet dat de ruimte onder deze kleine openingen vaak meters breed en diep is. Ze ontstaan onder andere door de wisseling van warmte en koude en het hierbij binnendringen van het zout door zoet (regen)water. Door de lokale gemeenschap worden ze ‘ojos del diablo’ genoemd: ogen van de duivel. Zeker als er een laagje water op de Salar ligt kunnen ze behoorlijk verraderlijk zijn als je over de vlakte rijdt.

Het zout is niet overal op de vlakte van dezelfde aard, of kwaliteit. Tijdens het fietsen volgen we soms een autospoor en soms rijden we dwars over de onaangetaste zoutvlakte. Op sommige stukken zit het vol harde bobbels. Daaroverheen fietsen is geen doen. Op andere plekken is het bijna glad en hoor je slechts het knerpen van het zout onder je wielen als ware het sneeuw. Weer op andere plekken verdeeld het zichzelf in vlakken van ongeveer een meter doorsnee met zachte opstaande randjes. Op zo’n plek zetten we de tweede middag onze tent op. Snel wassen we ons als de zon nog fel schijnt en omdat we vroeg zijn gestopt spelen we een paar potjes Claim (kaartspel) in de namiddagzon. Onze van zonnebrand ontdane huid verborgen onder lange kleding en buffs.

Als het koud en donker wordt kruipt Paul de tent in en ga ik op mijn avondlijke ‘wandeling’; een poging om mijn voeten op te warmen voor ik de slaapzak in kruip door rond te wandelen, stampen, dribbelen en dansen. Deze avond is dat zeker geen straf want ik wordt getrakteerd op prachtige kleuren aan de hemel en het verschijnen van de eerste sterren. Als ik dan ook eindelijk in mijn slaapzak kruip, met lauwe voeten, luisteren we samen naar een podcast. Daarna is het Pauls beurt om nog even de kou in te gaan. Want een foto van de prachtige sterrenhemel met melkweg en ons tentje daaronder mag niet uitblijven. Ons eigen 1000-sterren hotel!

4 gedachten over “GROOTSE avonturen op ’s werelds GROOTSTE zoutvlakte”

  1. Heb al veel verslagen gelezen van/over de zout vlaktes. Maar deze steekt er met kop en schouders boven uit. Uitgebreid en zeer creatief. Veel dank voor het delen

  2. Lieve Hera, wat een indrukwekkend reisverhaal met de grappige fotoos op de Salar.
    Blij dat ik geen weet eerder had van de ojos del diablos…. stof om van wakker te liggen ….
    Beetje jaloers ben ik op die leuke losse Boliviaanse rokjes, blauw… rood… en die mooie benen eronder….,
    voor nu heeeeeeeeeeel veeeeeel lieve groetjes van je mamaMia , ook voor Paul

  3. Mens!!!!! Wát een allemachtig fantastische foto’s! Die perspectief beelden moet een feest geweest zijn om te maken. Zó grappig😁😁👌.

    Maar het 1000-sterrenhotel is toch wel subliem!

    Ik heb zo gesmuld van de foto’s, dat ik het verhaal maar half heb gelezen😄.

    Waar laat je de poep op een witte vlakte? In die ‘snik holes’?

    Dat zout moet ook in de lucht hangen. Heb je niet ongelooflijke dorst gehad?

    En dan alwéér die prikkers in de banden. Bijpompen lijkt me lastig met prut in het ventiel. Ging dat een beetje?
    Trouwens handig van Paul om die prikkers om te vormen tot stoppers.

    Ik heb nu al 3 vragen gesteld. Dat is de max.
    Mocht je je vervelen , dan heb je nog wat te doen😉

    Heb. Het. Goed. 💕

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar boven