Dor, Regen, Jungle, hitte, wind…

noord-Argentinië!

Na La Rioja is het nog twee dagen stom doorstoempen voor we af kunnen slaan naar een aantrekkelijker route. Aantrekkelijker in de zin van mooier… Plots wordt het groen om ons heen, jungle-achtig. En, benauwd! De klim valt ons zwaar maar toch is dit heel wat fijner dan langs de hoofdweg op in de droogte. Het creatieve kaartlezen van Paul leidt ons dóór een rivier heen in plaats van over de brug, maar dat deert niet. Met schoenen aan slepen we onze fietsen door de rivier over de keien. Mijn vers gesmeerde zonnebrand weerhoudt me maar Paul gaat even languit met kleren en al aan in de ondiepe snelstromende rivier liggen. Snel trek ik zelf even mijn shirt uit en dompel het in het koude water voor ik het weer aantrek. Wat een verlichting!

Ons wacht een lange klim richting het veel geprezen ‘Tafi del Valle’, erg populair onder lokaal toerisme. De klim erheen leidt ons wederom door een jungle-achtige dichtbegroeide omgeving. Mooi, maar ook wel eentonig zo zonder uitzicht. Twee dagen later komen we aan bij onze WarmShower in Tafi. Onze gastvrouwen wonen fijn buiten het stadje in een zelfgebouwd huis met prachtig uitzicht. We nemen hier een rustdag. Althans, dat was de bedoeling. Uiteindelijk zijn zowel Paul als ik de hele dag in de weer. Ik maak onze fietsen schoon terwijl Paul banden plakt. Ik was onze kleren en ook onze binnentent die vol zit met muggen- en vliegenlijkjes, etensvlekken en gesmolten chocolade. Die knapt er écht van op!

Mijn benen jeuken als een malle! Toen ik de dag daarvoor ’s ochtends de tent inpakte had ik al het idee dat ik onafgebroken gebeten werd. Eerst dacht ik dat ik het me inbeelde, ‘gewoon jeuk’.. maar spotte toen toch de piepkleine zwarte beestjes die om mij heen zwermden. Zou het dan echt daarvan komen? Als ik naar mijn kuit en knieholten kijk schrik ik me een hoedje. Ik zit hélémaal vol met rode stipjes. De jeuk die nacht in bed maakt me dol. Een paar dagen doorbijten houd ik mezelf voor, dan is het over.

Na deze pas wacht ons een lange afdaling. Na een nachtje kamperen maken we een omweggetje via een museum. Naast de bomba de papa ook een aanrader van de WarmShowers gastvrouw. Maar deze durf ik nog wel aan. We bezoeken de ruïnes van wat ooit de nederzetting van de inheemse Quilmes-stam was. Een stam die omstreeks die 15e eeuw hier leefde en uit zo’n 10.000 mensen bestond. Zij hielden zich staande tegen de vele invasies van de inca’s in die tijd en wisten zich 130 jaar lang te verzetten tegen de Spanjaarden, tot ze in 1667 verslagen werden. De 2000 overlevenden werden door de Spanjaarden gedwongen om te voet een 1500km lange tocht naar een reservaat bij Buenos Aires te te maken. Slechts de helft van hen overleefde die tocht en werd vervolgens tot slaaf gemaakt. De nazaten van deze stam zijn uiteindelijk teruggetrokken naar de ruïnes van hun oude stad en hebben daar naast een nieuw dorp gebouwd. Middels rondleidingen door de ruïnes en het museum willen ze vertellen over hun geschiedenis en het tradities in ere houden. Eens te meer ben ik onder de indruk van de schade die witte mannen uit Europa in dit gebied hebben aangericht.

Aan het einde van de dag fietsen we Cafayate binnen, wat tot onze verbazing een zéér toeristisch stadje blijkt. Wij hoeven hier gelukkig niet op zoek naar accommodatie want we mogen hier wederom genieten van de gastvrijheid van een WarmShowers-lid. Fietsenmaker én topkok Daniël verwelkomd ons in het gastenverblijf achter zijn huis. Het appartement waar hij met zijn vrouw en baby woonde toen zij 14 jaar geleden hun huis aan het bouwen waren. Wat worden we verwend! Niet alleen met dit onderkomen maar ook met twee heerlijke maaltijden van zowel Daniël als zijn vrouw. Bij (hoge) uitzondering eten we hier mee van het gerookte vlees dat Daniël bereidt. Ik ben blij dat het nog op het bot zit, want vlees dat niet meer herkenbaar is als dier vind ik pas écht heel naar. Het varkensvlees gaat me echter toch te ver. Ik vind dat zó’n leuke dieren! Die wil ik gewoon niet opeten, punt uit.

Daniël blijkt er zijn specialiteit van te hebben gemaakt om gewone velgen en banden om te bouwen naar tubeless. Oftewel: de band luchtdicht op de velg te leggen zodat er geen binnenband meer nodig is. Paul overweegt dit al enige tijd. In de buitenband wordt dan een saus gespoten die direct het gaatje in de buitenband vult als je lek rijdt op bijvoorbeeld een doorn. Ik ben wat meer van de oude stempel en hou vast aan mijn binnenbanden maar laat deze wel vullen met anti-lek vloeistof. Het principe is hetzelfde, alleen behoudt je de binnenband en het gewicht daarvan. Zou dit dan eindelijk ‘geen lekke banden meer’ betekenen?

Op onze laatste dag in Cafayate bezoeken we de ‘Carbras de Cafayate’, oftewel ‘de geiten van Cafayate’. Een geitenboerderij die ook toeristen ontvangt voor een rondleiding en proeverij. Het stikt hier in Cafayate van de wijnproeverijen en ik ben blij eens een Hera-vriendelijk alternatief te vinden! Als we aankomen kunnen we net aansluiten bij de rondleiding. We verstaan veel niet van wat de gids zegt, maar alleen het rondneuzen is al wel leuk. Ik houd van geiten. Ik houd van de geur van geiten en geitenkaas en van hun nieuwsgierige grappige koppies. Paul weet dat het één van mijn gedroomde toekomstplannen is om ergens een geitenboerderijtje te beginnen. Klein maar fijn, met geiten voor de gezelligheid en de kaas. En die dan verkopen. Helaas ruikt het op deze boerderij niet naar geiten…. en ze mekkeren ook niet… hoe kan dat nou? Ik vraag het aan onze gids. Dat ze geen sterke geur hebben schijnt te komen omdat de mannetjes ver genoeg van de vrouwtjes af staan. Als de vrouwtjes dichterbij ze zijn gaan de bokken feromonen aanmaken die die sterke geur afgeven. En mekkeren? Dat doen ze alleen als ze honger hebben. En deze geiten krijgen nou eenmaal volop te eten. Jammer hoor…

Na afloop volgt de proeverij. Paul krijgt er een glaasje wijn bij, ik een glaasje water. Ik vraag naar geitenmelk, maar die hebben ze niet zeggen ze… raar hoor. We krijgen een bord vol met zes soorten kaas en gaan aan een tafeltje onder de bomen zitten. Het is er rustig… zo rustig… Ik heb me in tijden niet zó rustig gevoeld. Ik ben ontspannen! Ik voelde het al een beetje toen we aankwamen en er enkele mensen in (bijna) stilte aan tafeltjes zaten te genieten van hun kaasjes. Ik hoef niets… niets te fietsen, niet te plannen, niet te wassen, niet te appen, niets uit of op te zoeken, niets te repareren. Dit moment is alleen maar bedoeld om geitenkaasjes te proeven en hier te zitten. Ik zou dit úren kunnen volhouden. Terug in onze appartementje bespreek ik het met Paul. Ik kom er niet helemaal uit hoe het zit, maar misschien moet ik eens wat vaker een momentje zoeken waarop ik echt écht niets hoef.

De volgende dag zijn onze rustdagen voorbij. We hebben er wat meer genomen dan gepland omdat de pijn in mijn knie weer opspeelt. Het is 1,5 maand ontzettend goed gegaan, geen centje pijn. Maar nu sinds twee weken begin ik weer last te krijgen. Als we Cafayate uitfietsen boksen we al gauw tegen een snoeiharde tegenwind in. De omgeving is prachtig, maar dit is nu geen goed idee. Ik baal, maar steek even later toch mijn duim op in de hoop een lift te kunnen vinden die ons een stuk vooruit kan helpen, weg uit de harde tegenwind die door de kloof loeit. Drie jongemannen op vakantie nemen ons mee. We boffen dat ze ook nog eens stoppen bij een paar ‘highlights’. Op ons verzoeken zetten ze ons af bij een dorpje dat uit niet meer dan acht huizen bestaat en een tot restaurant omgebouwd stationnetje. Maar wij kunnen daar rustig op een veldje aan de rivier kamperen en de volgende dag een tweede poging doen zelf een stuk te fietsen. Zonder de tegenwind gaat dat gelukkig redelijk. Tegen de avond vinden we een kampeerplekje in de vorm van een doodlopende (want ingestorte) weg aan de rand van een enorm wijde rivierbedding waardoorheen een klein stroompje loopt. Een man doet met behulp van zijn zoon een poging vis te vangen in één van de plassen die over is gebleven na een moment van hoger water, tevergeefs. Jammer, want aan hem en zijn kinderen te zien zouden ze best wat vangst kunnen gebruiken.

De volgende dag fietsen we door naar het lang beloofde Salta. Een stad die bekend staat als mooi, sfeervol en groen. We treffen het met ons geboekte hostel. Het is net geopend en wordt gerund door een jong koppel. Ze bedienen ons op onze wenken tot het ons ongemakkelijk maakt en we maar liever niet zeggen dat het internet wéér is uitgevallen. Dit is echt een relaxte plek en ik probeer me daar ook aan over te geven. Ik ga niet wassen, niet bloggen, niets repareren. Ik geniet van het zeer uitgebreide ontbijtbuffet en neem ons kaartspelletje mee naar de eetzaal om na het ontbijt nog lekker relaxed een paar potjes ‘Claim’ te spelen. Ook dat vraagt ál mijn aandacht en brengt juist lekker dat gevoel even níéts te moeten. Wellicht klinkt het raar.. we zijn toch op reis? Iets wat velen zien als een ‘heel lange vakantie’. Toch ben ik alsmaar bezig. En is het niet praktisch, dan wel mentaal. En is het niet met de dingen hier, dan wel met zaken ’thuis’, binnen de familie, bij vrienden of elders in de wereld (Israël-Gaza, uitbuiting in kobaltmijnen in de Congo, Rusland-Oekraïne).

In het theater aan de plaza kijk ik welke voorstellingen er deze dagen spelen. morgen is er een dansvoorstelling. Ik heb geen idee wat het precies zal zijn maar de kaartjes zijn maar 2000 peso (2 euro). ‘Zomaar’ verf ik ’s middags mijn haar roze en ’s avonds staan we opgedoft (zo goed en kwaad al dat gaat op zo’n fietsreis) in de rij voor het theater. Het loopt storm! Toch kunnen we mooie plaatsen uitzoeken, vrij vooraan. Pas als het begint begrijp ik waar dit om gaat. Het is een stuk dat is speciaal is gemaakt voor het 40 jarig jubileum van het einde van de ‘dirty war’. Dit is de naam die gegeven werd aan de zevenjarige periode van staatsterrorisme door de militaire dictatuur, gekenmerkt door marteling, moorden en verdwijningen van ‘linksen’, zogenaamd noodzakelijk om ‘orde op zaken te stellen’. Om hier meer over te leren kan ik van harte aanbevelen: het boek ‘Luz’ van Elsa Osorio en de film ‘Argentina, 1985’. De dansvoorstelling is prachtig en ontroerend. Ik kan me alleen maar voorstellen hoe bijzonder hij voor alle Argentijnen in deze zaal moet zijn, voor wie dit heel recente geschiedenis is. Als we na de voorstelling buitenkomen is er op de plaza een bijeenkomst/demonstratie gaande omtrent ditzelfde onderwerp. Er worden nog altijd mensen vermist, wiens lot nooit is opgehelderd. De boodschap van het Argentijnse volk in reactie op deze (genoemde) genocide is ‘Nunce mas!’, Nooit meer.

We genieten met volle teugen van ons verblijf in Salta en hopen ondertussen dat de pijn is mijn knie zal verminderen. Stiekem begint Bolivia nu dan eindelijk ook dichtbij te komen. Een nieuw avontuur waar we naar uitkijken en waar ik maar wat graag trap voor trap zelf doorheen fiets. Maar eerst zal er nog geklommen worden richting het altiplano (hoogvlakte) van Bolivia, want die begint al aan de grens. De klim ligt nog in Argentinië. Hoe we die volbrengen en de grens oversteken naar een nieuw avontuur, daarover schrijf ik in de volgende blog.

6 gedachten over “Dor, Regen, Jungle, Hitte, Wind… Noord-Argentinië!”

  1. Hallo oke ik heb heel je .blog gelezen ,spannend zwaar maar we heel intressant ,ik wens jullie nog veel plezier en geluk op je verdere reis 😘🙏

  2. Lieve Hera,
    een directie reactie op je veelzijdige , kleurrijke , spannende, boeiende blog,
    meisje, ik word al moe van t lezen over jullie inspanningen laat staan er zelf te wandelen of fietsen,
    maar kon ik maar een vlieg zijn… dan vloog ik direct naar Zuid – Amerika, naar jullie toe!
    Gelukkig was de dino in je verhaal niet meer “‘aangekleed” anders was t wel n dingetje geweest !
    en hoera voor de royale gastvrijheid op zijn tijd zodat jullie op verhaal kunnen komen,
    en bravo voor Paul die elke dag weer voor smakelijke calorieen zorgt in een lekker maaltje !!!!
    Van op afstand op de foto boven op de rots / schildpad herken ik de jonge blije Hera van vroeger,
    nog steeds even levenslustig en speels,
    en ook in je luisterende houding bij de vrouw in de winkel met aardewerk…..
    En ja het boek Luz , (licht) is aanbevelenswaardig om te lezen over dat verschrikkelijke bewind dat in 1985 aan zijn einde kwam. Ik ben heel benieuwd wat jullie ontmoetingen met de Bolivianen zullen gaan zijn …
    tot lezens, en gelukkig ook apps en hores af en toe,
    heeeeeeeeeeel veel liefs voor jou en Paul van schoon-mamaMia

  3. Allerliefste Hera en (eerder) jarige Paul (en natuurlijk giraf).
    Wat ben ik onder de indruk van jullie avonturen én schrijven!
    Poehee,
    Terwijl ik dit lees, op mijn Nederlandse zachte bed, in de wetenschap mijn eigen luxe koelkast in de keuken te hebben, ben ik helemaal mee op reis geweest.
    In de droogte, verzengende hitte, zonder geld, een te vette hap op de maag, tegenwind en ik leer over de pijnlijke jonge geschiedenis.
    Dank voor wat jullie delen!
    Heerlijk om jullie avontuur mee te mogen beleven!
    Jullie hebben niet alleen krachtpatser benen maar ook nog ’n gouden pen.
    En ik begrijp donders goed doet dit niet vakantie is maar dat je hartstikke druk bent met het regelen van de basisbehoeftes.
    Zaken die in ons geregelde leven gemakkelijk vanzelf gaan maar die je op fietsreis opeens voor uitdagingen en puzzels stellen.
    Alleen al het vinden van telkens weer ’n goeie, veilige slaapplek… (Gelukkig was er wel ruimte voor paars haar;-) )
    Lieverds,
    ik geniet vanuit mijn luie leesplek nog rustig na van jullie reis.
    Op naar Boliviaaaaa
    Waar hopelijk nét iets vaker lichamelijk en geestelijk even ‘niets’ hoeft en de knietjes zich weer herstellen!
    Kanjers jullie!
    Liefs,
    ook van Aap, Aaf en Hermit.

  4. Jaap Van Zoeren

    Prachtig verhaal wederom Hera,
    Echt genieten 👌
    Jullie veel plezier en sterkte met de knieën…..
    En tot in 🇧🇴

  5. Weer een prachtig en eerlijk verhaal. Ik lees het met veel plezier. Dankjewel daarvoor.

  6. Linie Wildenbeest

    Lees elke keer met veel belangstelling je berichten. Je schrijft goed en ook veel! Ik geniet van al jullie avonturen!
    Dat je nog zín hebt in schrijven…want vaak is het toch afzien en ben je overal te moe voor.. maar goed, het is natuurlijk ook voor je zelf, voor later!
    Ik merk zelf dat ik vaak teruggrijp naar m’n dagboeken want ” later” is voor mij al weer een tijdje aan de gang.
    Hebben alleen nooit zulke reizen gemaakt als jullie. Wel fietsreisjes ook maar de meest avontuurlijke was in Thailand en daar vul je geen boeken mee😄
    Hoop dat het met je knie wat beter gaat want een goedwerkende knie is op de fiets en te voet onmisbaar.
    Een hartelijke groet van een fan
    🙋‍♀️

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar boven