Nog Één keertje…

(de Austral)

Op de ‘parkeerplaats’ stopt nog een drietal campers om te overnachten. Allen verzekerd van een hoog en droog verblijf. Maar het mooiste plekje, dat hebben wij! In de vroege ochtenduren hoor ik de regen op de tent tikken. Ik val weer in slaap en wordt dan telkens wakker als Paul zich omdraait. Ligt zijn matje tegen het mijne gedrukt? Elke keer als hij beweegt, beweegt ook mijn matje. Het komt me steeds vreemder voor. Het lijkt wel een waterbed. Wacht eens even…
Ik rits de binnentent open… en ja hoor, we staan in een plas van minstens 10cm diep. Mijn spullen drijven door de vestibule, mijn schoenen, de tas met mijn guitalele. En ook wij op onze matjes drijven! In de tent blijkt alles wat op ‘de grond’ ligt doorweekt. Ik wek Paul. Ook hij kan ineens de deinende sensatie duiden. Er valt weinig meer te redden maar we kunnen in elk geval de boel verplaatsen. We wringen kleding uit, drogen de matjes af en verplaatsen de tent in zijn geheel. Ik til de tas met mijn guitalele op die veel te zwaar voelt… Ik houd mijn hart vast als ik hem openmaak. De guitalele zelf blijkt tot mijn grote opluchting slechts licht vochtig, dankzij de hoes en het vele bubbelplastic. Wel komt er een flinke plens water uit de tas als ik deze omkeer. Het is tijd dat deze tas met pensioen gaat. Hij heeft me lang gediend op mijn reizen, maar nu is hij op!

We blijken erg ruim in de te zitten voor het van de volgende boot. Daarom besluiten we een rustdag te houden in de natuur. Net voor onze beoogde wildkampeerplek komen we echter langs een eco-camping met een knusse algemene ruimte / restaurantje en overkappingen om de tent onder te zetten. Ik informeer naar de prijs, 9000 pesos per persoon. Als ik zeg dat we dat dat ons waar te prijzig is schudt de beste man een aanbieding uit zijn mouw: fietsers zijn 2 voor de prijs van 1!! Direct is ook Paul om en ik ga een mooi droog plekje voor de tent uitzoeken terwijl hij met drie andere fietsreizigers over derailleur, naven en frame stijfheid blijft kletsen in het warme refugio. De volgende dag is het droog en Paul en ik besluiten te blijven en de uitgestippelde wandeling te maken. We volgen de gele verf stippen het bos in terwijl we vlakbij een rivier horen kolken. Af en toe kunnen we er en blik op werpen. De campinghond, Negra, heeft zich bij ons aangesloten.

Paul wint het hart van elke hond die we tegenkomen. Anders dan ik mogen zij dwars door zijn buitenkeuken heen lopen en zich bij hem op schoot wringen terwijl hij groenten probeert te snijden. Paul zelf gaat er bijna van kwispelen.

Mijn wandelstokken (óók die zitten in mijn tas) helpen me met het op- een afstappen om mijn knieën te ontlasten. Ik vind het heerlijk om ook een keer te kunnen ‘hiken’. Een uur lang volgen we de prachtige route. Ik geniet met volle teugen. Even weg van de weg, weg van elk verkeer. Pas als we aankomen weten we wat het eindpunt van deze wandeling is, een prachtig zandstrandje aan een kalm ‘baaitje’ van de rivier. We wanen ons in het aardse paradijs en springen even later als een echte Adam en Eva poedelnaakt in het koude water. Terwijl we ons aan de lucht laten drogen speelt ook Negra het spel mee en waant zich in een paradijs waar elke stok van haar is. Als een dolle hond aporteert ze de stokken uit het water. In haar tevergeefse pogingen ze te begraven weet ze ons steeds weer met modder te bespetteren. Het deert niet. Wat een heerlijk uitje, zomaar onverwachts!

’s Nachts meren we aan in PRMB. De Françaises en wij fietsen vanaf de steiger direct een paadje op richting strand. Paul en ik zetten ons tentje op bij de eerste strandopgang, de dames fietsen nog een stukje door. Ik slaap een gat in de ochtend en als ik wakker word heeft Paul het ontbijt al klaar. Ik kan zo aanschuiven op het yoga matje op het strand voor een pan heerlijke havermoutpap met fruit en een kop thee. We zijn blij verrast nu we de omgeving bij daglicht zien. Het is een prachtige baai! Tijdens het ontbijt zien we zeehonden bovenkomen en blazen. Hun lange natte snorharen trillen. Als we even later over het strand wandelen zien we enkele dolfijnen duikelen en kleine pinguïns zwemmen. Wéér een aards paradijs! Wat worden we verwend.

Die middag huren we een kano. Drie uur lang peddelen we door de grote baai. Bij de eilandjes zouden de meeste zeedieren te vinden zijn. Tegenover de show die de pinguïns, zeehonden en dolfijnen ons deze ochtend al gaven valt het wat tegen. Dan ineens horen we een gebrul van een eindje verderop komen. Ik heb er weinig vertrouwen meer in en ben moe gepeddeld maar Paul wil er op af. We zitten in een tweepersoons kano… dus ik ga mee. Als we dichtbij de rots komen zien we ze ineens. Een groep zeehonden… klein, groot en héél groot. We kunnen ze van dichtbij bewonderen zonder ze te storen zo lijkt het. Na onze tweede passage richt de ‘man des rots’ zich echter op en kijkt ons aan. Zijn imposante statuur doet ons snel besluiten weer wat afstand te nemen. Wat een ontmoeting! Moe gepeddeld meren we even later weer aan en leveren onze kano in.

We fietsen nog een rondje door het kalme sfeervolle dorpje, opgebouwd uit verweerde lage houten huisjes. Inmiddels hebben we begrepen dat op het strand kamperen verboden is… dus zoeken we voor deze avond een iets beschutter plekje bij een, naar het oogt, nog zelden gebruikte strandopgang. We horen die avond slechts één keertje stemmen, als wij al in de tent liggen. De volgende dag blijken dat de Françaises te zijn geweest die nog een late wandeling maakten om de zonsondergang te zien. Het is hier dun bezaaid met vrijbuiters als wij.

We zeggen de dames gedag bij de supermarkt in het dorp. Wellicht treffen we elkaar de komende dagen nog onderweg. Als we een half uur later bij de veerpont aankomen die ons de rivier over moet zetten, zitten de dames daar op het strand. De veerman heeft pauze tussen 12:00 en 15:00, nog ruim twee uur. Het is een prachtig plekje, maar liever hadden we doorgefietst. Het is maar een smalle rivier, we kunnen de overkant ‘bijna aanraken’, toch zullen we moeten wachten. Op het strand lunchen we vast en oefenen ons in het doodslaan van paardenvliegen, van die nare grijze steekvliegen. Een techniek die we maar beter tot in de puntjes kunnen verfijnen, zal nog blijken. Ze zoemen eindeloos ook je heen en kruipen tot onder je zonnebril. Hun steek is gemeen, maar jeukt gelukkig niet.

Normaal sla ik niet graag insecten dood, maar ik heb mijn lat voor nu wat lager gelegd. Ik lees momenteel het boek ‘Animal Liberation NOW’. De in 2023 herziene versie van het in 1975 uitgekomen boek van de Australische filosoof Peter Singer. Het boek werd toen al gauw gezien als ‘de bijbel van de dierenrechten beweging’. De basisgedachte is dat dieren op basis van hun mogelijkheid te ervaren, te voelen (pijn, verlangen, plezier, etc), ook recht hebben op in acht name ván die gevoelens (zeer beknopt samengevat). Hoewel je zou kunnen zeggen dat dit boek als oogmerk heeft om respectvoller met dieren om te gaan, heeft het mij juist wat ruimte verschaft om nare steekvliegen dood te slaan. Uit onderzoek blijkt namelijk dat (de meeste) insecten geen gevoel hebben. Dat lucht op… want de steekvliegen vallen hier bij bosjes! Toch blijft zo’n hulpeloos op zijn rug trappelende vlieg een naar gezicht.. ik maak er liever geen gewoonte van.

In de dagen die volgen wisselen regen en zon elkaar af. In een dorpje zoeken we onze toevlucht in een leuk lokaal koffie- en eettentje. Het is knus en huiselijk ingericht. De koffie kost maar 1000 pesos (een euro), dus we bestellen er dit keer twee. Voor mij een met poedermelk. Ik leg de telefoon aan de oplader naast de tafel. Dan roept de vrouw ‘Elektriciteit gebruiken: 500 pesos per kwartier!’ Ontgoocheld trek ik de stekker er weer uit. Als Paul naar de wc loopt wordt ook hij toegeroepen: ‘WC gebruik 500 pesos!’ Hij moet nodig, dus alla. Als we even later afrekenen blijken de twee schepjes poedermelk in mijn koffie de prijs te verdubbelen. Wat ons nu ‘eindelijk eens’ een leuk lokaal restaurantje leek blijkt een fuik waar je voor elke scheet moet betalen. Doe ons dan maar een twee maal zo dure koffie met vriendelijk personeel en de wc inbegrepen.

Met de regenkleding aan gaan we weer op pad. Een lange klim ligt voor ons. Bijna aan de top begint het er ineens flink uit te vallen. We zoeken onze toevlucht onder het afdak van een hotelletje. Nu moet ík nodig plassen. Dat lijkt me niet gepast hier naast het gebouw dus ik klop aan en vraag het de eigenaar. Hij kijkt even naar mijn natte plunje maar wijst me dan toch vriendelijk het toilet. ‘Kijk, zo kan het ook!’ denk ik. Als ik terugloop en hem bedank is zijn reactie: ‘1000 pesos’. Mijn mond valt open. Als mijn Spaans beter was geweest had ik hem wellicht een subtiel weerwoord gegeven voor deze zure mosterd na de maaltijd. Nu loop ik slechts naar Paul om een briefje van 1000 uit de portemonnee te halen. Wij zijn wel even klaar met deze geldklopperij. Al gaat het financieel maar om ‘beetjes’, de manier waarop het gaat voelt niet fijn.

9 gedachten over “nog een keertje… (de austral)”

  1. Zo Hera, ik ben weer ver bij gepraat, over jullie reis op de Carretera Austral, en het is niet verbazend dat jullie er nog steeds zin in hebben, want de natuur is overweldigend mooi , alles op schaal natuurlijk,…..
    want mijn fietstocht vanmiddag langs de Loonse en Drunense duinen verraste mij ook weer opnieuw…..
    Ook lees ik graag over de aard van jullie verrassingen en teleurstellingen in de natuur en de cultuur van het Chileense leven ,
    en de mores van de sociale omgang…..
    tot het volgende blog…. gelukkig geniet ik voorrang en ontvang ik geregeld een voorproefje via de app :),
    Buen VIaje en veeeeeeeeeeeeeeel lieve groeten , ook aan Paul van je mama

  2. Hallo Hera en Paul,
    Met heel veel plezier lees ik jullie verslagen. Wat een genot om jullie avonturen te beleven. Ik ben een vrouw van 65 en hou ook enorm van fietsen met een tentje. Dit doen mijn man en ik nu zo’n twee jaar. Maar heel ‘veilig’, altijd op een camping. Dan zie ik jullie op prachtige plekjes in het wild kamperen en krijg ik de kriebels. Maar toch blijf ik terughoudend omdat wij totaal hier geen ervaring mee hebben. Ik fiets op een Santos Master 3+
    Met dezelfde kleur die jij ook hebt gehad. Daar denk ik met enige regelmaat dan ook aan. 🙂
    Ik ben benieuwd naar jullie volgende blog. Veel fietsplezier nog verder! Groetjes Adri Graven

  3. Weer een prachtig verhaal met geweldige foto’s.
    Was weer smullen.
    De laatste foto is erg leuk. met die besmeurde gezichten.
    Lekker verder genieten en op naar de volgende blog.
    Gr. Henk S

  4. Hallo Hera en Paul
    Hoe gaat het met jullie?
    Hebben jullie geen last van de branden in Chill?
    En heb je al een nieuwe Exped?
    Groetjes aan Paul en goeie reis verder 😄🚲

  5. Goedenavond verre fietsers en levensgenieters, wederom dank voor het delen van jullie belevenissen in woord en beeld. Wat is Moeder Aarde toch prachtig en divers. Alle goeds, Lizette

  6. heravanwillick

    Ja hoor. Inmiddels slaap ik weer op een heerlijk slaapmatje zonder hobbels en bobbels!
    Geen ‘last’ van de branden.. wel gezien. Erg triest. Ik stip het aan in mijn nieuwsbrief.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar boven