Steppe, steppe, steppe...tot aan de grens van Kazachstan!

Steppe, steppe, steppe…tot aan de grens van Kazachstan!

Volgograd, (van tussenliggende dorpjes ken ik de namen alleen in cyrilisch), Astrakhan.
Totaal 3998km

Rusland! Een nieuw land voor mij! En dat begon vanuit Belgorod met een flinke busreis. Welgeteld 800km naar Volgograd om vanaf daar binnen mijn visumtijd naar de grens van Kazachstan te kunnen fietsen en het land weer te verlaten. De busreis viel gelukkig alles mee en ik heb het boek ‘Schoon genoeg’ van Thomas Dekker bijna in een adem uitgelezen. Een aanrader voor de fiets(wielren)liefhebber.

Even de beentjes strekken tijdens 5 minuutjes pauze in de nacht

Even de beentjes strekken tijdens 5 minuutjes pauze in de nacht

Na een dagje rust in Volgograd, waar ik de toeristische hoogtepunten heb bezocht, ben ik op de fiets gestapt voor een kleine 500km fietsen naar Astrakhan, een stad waarvan de naam me al wel erg exotisch in de oren klonk.

Het vrijheidsbeeld van Volgograd. Het hoogste beeld te wereld! (ja, hoger dan dat in New York dus)

Het vrijheidsbeeld van Volgograd. Het hoogste beeld te wereld! (ja, hoger dan dat in New York dus)

Dit wordt een blog van vooral foto’s en filmpjes, want ik merk dat ik niet de rust in mn kont heb om echt uitgebreid te schrijven over wat het reizen met me doet op dit moment. En wat de fietsdagen betreft denk ik dat deze foto’s inderdaad meer zeggen dan een hele hoop woorden.

De eindeloze uitzichten in de steppe

De eindeloze uitzichten in de steppe

Ik ging de steppe in zonder enig idee waar ik de nachten zou doorbrengen. Zou ik nu dan voor het eerst in mn eentje moeten ‘wildkamperen’? Op zich kon dat goed in dit verlaten gebied. Maar toen ik, na een dag op de fiets, doorweekt van het zweet en overdekt door vliegjes en muggen langs een dorpje fietste, besloot ik toch voor de bekende weg te kiezen; aankloppen bij wildvreemden en op een kampeerplekje vragen. Ook hier in Rusland werd ik (gelukkig, gezien de vliegen en muggen) vrijwel overal uitgenodigd om binnen te slapen.
Het communiceren gebeurde met handen en voeten, al werd in het ene dorpje de docente Engels en in het andere dorpje de docente Duits opgetrommeld om met me te komen praten.

Nog een nachtje lekker in de tent geslapen, toen de vliegjes nog meevielen. Ik word ZO verwend soms!

Nog een nachtje lekker in de tent geslapen, toen de vliegjes nog meevielen. Ik word ZO verwend soms!

De eerste keer dat ik vlak langs de Wolga fiets

De eerste keer dat ik vlak langs de Wolga fiets

Een koeienhoeder aan het werk

Een koeienhoeder aan het werk

Een eenzame, doch vrolijke, bushalte in niemandsland

Een eenzame, doch vrolijke, bushalte in niemandsland

Afstappen om te eten of drinken, of een filmpje te maken, was niet te doen dankzij de enorme hoeveelheden steekvliegen en mugjes. Voor pauzes was ik gedwongen door te trappen tot ik eindelijk weer langs een cafe (eettentje) kwam, die om de zoveel (zo’n 30) km af en toe te vinden waren aan de rand van de weg, ter hoogte van een dorpje.

Zoals jullie kunnen zien heb ik ‘de smaak van het reizen wel weer te pakken’, zoals velen het noemen. En inderdaad kan ik genieten, geregeld. Maar het blijft vreemd om nu op reis te zijn. Hoe vreemd is het om over ‘DE’ wereld te reizen terwijl je je eigenlijk voelt alsof ‘JE’ wereld is ingestort, na de dood van zo’n dierbare vriend. Soms vraag ik me af wat ik hier eigenlijk doe… Andere momenten geniet ik volop.
Ik kan jullie zeggen, ‘gemakkelijk’ is het niet. Maar ik voel zeker dat ik dit wil doen, anders was ik al lang thuis geweest.

Regen in zicht

Regen in zicht

Toen even later de regen mij overviel was de enige beschutting in zicht een hutje met afdak waar een auto onder stond. Daar onder beland werd ik direct naar binnen gewenkt door een Aziatisch ogende jongeman. Binnen zat nog een oudere man aan de tafel en verder stond er een kast en een bed. Er werd mij een grote kop thee ingeschonken en eten voorgezet. In gebroken Engels kon ik met de jongeman communiceren. Hij was van Koreaanse afkomst, geboren in Uzbekistan en woonde nu in Rusland, alwaar hij met zijn oom samen groenten teelde (op de steppe). Ook de lekkernijen aan tafel waren naar Koreaanse en Uzbeekse traditie. Trots en blij maakte de oom mij duidelijk dat ik de eerste toeriste was die in hun stulpje te gast was.

Het dorp waar ik die overnachtte leek compleet bevolkt te zijn door mensen van …stanse komaf. Welke ‘stans’ dan ook. In het dorp was een boedhistische tempel te vinden.

De eerste boedhistische tempel op deze reis

De eerste boedhistische tempel op deze reis

Beschaving in zicht!

Beschaving in zicht!

De gekte van de steppe slaat toe!

De gekte van de steppe slaat toe!

In Astrakhan land ik bij een leuk, lief en erg westers-denkend stel, genaamd Tim en Olga. Zij nemen me mee langs alle bezienswaardigheden in de mooie stad en vertellen me over hun plannen (de tickets zijn geboekt!) om in September naar India te verhuizen. Een besluit dat door weinigen in hun omgeving begrepen wordt. Ze helpen me met het boeken van een treinticket om de eerste 1500km van Kazachstan door te zoeven en bij het inpakken van mijn fiets.

Tim en Olga bij het Gremlin in Astrakhan

Tim en Olga bij het Gremlin in Astrakhan

Woeoehoeoeoee. I (almost) made it to Kazakhstan, by bicycle!

Woeoehoeoeoee. I (almost) made it to Kazakhstan, by bicycle!

Gezelligheid aan de Wolga in de avond

Gezelligheid aan de Wolga in de avond

De fiets is ingepakt. Nu hopen dat ze hem zo accepteren!

De fiets is ingepakt. Nu hopen dat ze hem zo accepteren!

Vanmiddag stap ik op de trein. Ik trein zo’n lang stuk omdat mij dat door werkelijk iedere fietser die ik spreek die in Kazachstan is geweest, dat wordt aangeraden. Het westen van Kazachstan is leeg, verschrikkelijk heet, ik zal voor dagen water moeten meenemen en daarnaast is er vooral geen lol aan en kan het er onveilig zijn. Reden genoeg om te besluiten die wijze raad inderdaad ter harte te nemen en na 2 nachten en 1 dag treinen, straks in Kyzylorda weer op de fiets te stappen. Een nieuw land, en JA, een nieuw continent!! Ik ben (bijna helemaal) naar Azie gefietst! En dat is best wel wat…

Veel liefs vanuit Rusland en tot de volgende blog (waar ik weer een persoonlijkere van hoop te maken).