Naar huis voor Fokke

Naar huis voor Fokke

In de nacht van 18 op 19 mei, rond 4:00, las ik het bericht dat mij eerder die avond was gestuurd: ‘Fokke is vandaag overleden’

Ik logeerde bij een ‘collega-fietser’ die geen Engels spreekt in een éénkamer-appartementje.
Eerst de schrik, licht aan, schreeuwen, huilen, contact zoeken met mijn beste vriendin, die gelukkig wakker werd van mijn berichtje en daarna wachten tot het licht genoeg was om naar buiten te gaan.
Één dag heb ik gedacht dat ik in Kiev zou blijven, maar in die dag werd mij duidelijk dat ik begrip en troost daar zou moeten ontberen.
Helemaal leeg heb ik de volgende dag een ticket geboekt en zo vloog ik, mijn fiets en bagage achterlatend, nu een week geleden, terug naar NL. Eenmaal onderweg naar huis kon ik me niet voorstellen hoe ik ook maar één moment had kunnen denken níét terug te gaan.
In Nederland heb ik bij mijn familie, vrienden en de familie van Fokke de steun en het begrip gevonden die ik zo hard nodig had en heb.

Hieronder een stukje van de tekst die ik voor en over Fokke heb geschreven en tijdens de uitvaart heb gelezen:
(…) Ik weet nog goed dat ik je een jaar geleden vroeg voor een afspraakje. Ik had je leren kennen als de drummer van een voorstelling waarin ik speelde en ik was nieuwsgierig naar je. (…) We hebben gewandeld, gelachen, films gekeken, heel veel gepraat en heel veel stil, hand in hand, tegenover elkaar gezeten. Ik zou je zo graag nog één keer knuffelen, want door het jaar heen zijn we daar steeds beter in geworden, en ik weet hoe belangrijk dat voor jou was. (…)

(…) Je bent zo ongelofelijk sterk geweest. Ook toen jouw leven eigenlijk al ondraaglijk voor je was geworden ben je nog doorgegaan. Soms meer voor je dierbaren dan voor jezelf. Ik hoopte zo dat je het zou redden. Maar hoe ‘onaf’ jouw leven voor anderen ook kan lijken, voor jou was het ‘klaar’. Dat weet ik. En mijn liefde voor jou vraagt van mij dat te gaan accepteren. (…)

Fokke leefde met een bipolaire stoornis met psychosen. Het was een ontzettend intelligente jongeman die er voor streed openheid te creëren over (het leven met) dit ziektebeeld en de doodswens die dit, in zijn geval, met zich meebracht. Zijn gedachten en ervaringen hieromtrent zijn te lezen op zijn blog.

Gisteren op de fiets (in Tilburg) voelde ik het ineens, vanuit het niets, heel sterk;
Fokke is één van de mooiste mensen die ik in mijn leven heb ontmoet. En ik ben zó ongelofelijk dankbaar dat ik zijn liefde heb mogen voelen en hem van zo dichtbij heb mogen meemaken.

En nu?
Mijn retourticket naar Kiev heb ik vanmorgen onbenut gelaten. Ik ben nog niet klaar om terug te gaan. Er is nog teveel ongeloof, verdriet en vooral leegte in mij om nu stabiel en veilig, alleen, mijn reis voort te zetten. Het enige dat uitzicht biedt is de wetenschap dat het niet voor altijd zo’n pijn kan blijven doen..
En sinds gisteren voel ik dat er weer een heel héél klein vuurtje in mij is gaan branden, heel voorzichtig, maar als dat doorzet en wat verder oplaait, hoop ik volgende week weer in het zadel te klimmen om mijn fiets- en reispassie terug te zoeken.
Fokke zou het zo willen…

Fokke Rosier

Fokke Rosier