Miniblog vanuit Censuur-China

CHINA!!!

Ik ben in China!

Ik begin er mee jullie te schrijven dat deel 2 van de Pamir-blog nog even uitgesteld is. Dit dankzij de strenge censuur op het internet hier. Via een VPN op mijn telefoon kan ik die omzeilen door het te laten lijken alsof ik niet in China op internet ben, maar in de internet cafés is zowel youtube als gmail als wordpress volledig geblokkeerd. Op mijn telefoon typt het niet zo lekker en kan ik helaas geen fotos uploaden.

Bij deze dus een kort blogje over hoe ik hier ben beland en hoe ik nu verder ga.

Na de laatste dag van de Pamir met 7 anderen de beschaving (Sary Tash in dit geval) binnen te zijn gefietst en ons daar in een guesthouse te hebben gesettled, begon het bij mij te kriebelen.
5 van hen zouden de volgende dag doorfietsen naar Kashgar, om vanaf daar de trein te pakken richting Chengdu (of omgeving). Op die manier slaan ze de woestijn over en fietsen het mooie zuiden van China om daarna naar zuid-oost Azie te koersen. Ik had Remco beloofd hem te vergezellen naar Osh, waar vanuit hij een taxi naar Bishkek zou pakkken.
Waarom zou ik door de woestijn gaan fietsen om te eindigen in Chengdu, precies daar waar het ECHT mooi wordt?
Waarom niet gewoon mijzelf verwennen met prachtige natuur en een stukje zuid-oost Azie, waarvan ik al weet hoe geweldig ik het vind?
De volgende ochtend had ik de knoop al doorgehakt en besloten om na enkele dagen Osh en gedag te hebben gezegd tegen Remco, als een malle richting Kashgar te reizen om daar met 1 van deze fietsers op de trein naar Chengdu te stappen.

En zo gebeurde het dan ik eergisteren in alle vroegte in het donker Osh uit fietst om met een trucker mee naar de grens te liften.
Voor de mensen die zich afvragen of dat wel veilig is, al dat gelift in centraal Azie. Ik ben vanaf mijn eerste aankomst in Kazachstan tot nu toe enkel met vol respect behandeld door de mannen hier. Geen enkele trucker met wie ik mee liftte heeft ooit ook maar blijk van andere interesse gegeven dan de puur vriendschappelijke en behulpzame.
Ook deze keer stopte de eerste vrachtwagenchauffeur voor mij. De Uygurse Nurmuhammed, die mijn de 6 uur naar de grens (250km) gratis mee heeft laten rijden en me onderweg zelfs nog op lunch heeft getrakteerd, samen met zijn 4 collega’s die achter hem reden.
Vanaf de Chinese grens moet je verplicht met een taxi verder voor de eerste 140km. Gelukkig kwam ik onderweg nog 3 andere reizigers tegen en besloten we de volle 230km taxi naar Kashgar te delen.

En zo werd ik in Kashgar herenigd met Felipe (mijn treingenoot), Yuzuke, Asami, David en Lindsey (die in de Pamir deel 2 blog verder geintroduceerd zullen worden).

Dan nog even kort over China……
Dat was wel even schrikken, na 3 weken Pamir en het tamelijk rustige en vredige Osh. Ik had blijkbaar verwacht dat de overgang naar het China dat ik ken ‘van tv’ geleidelijk zou gaan. Maar niets lijkt minder waar.
In Kashgar ben ik terecht gekomen in het echte China. Onleesbare tekens, ONTZETTEND veel Chinezen, geen woord Engels gesproken maar des te gekke vertalingen op borden en producten, overal scooters en de meest bizarre etenswaren in de supermarkt. Ik weet nog niet wat ik er van moet vinden… Al verwacht ik dat ik gauw genoeg zal wennen en ook hier weer de charme van het land zal vinden. Misschien was ik toch wel ERG gewend en thuis geraakt in centraal Azie inmiddels. Dit is een nieuwe begin, en een nieuwe uitdaging.

Morgen stap ik dus samen met Felipe op de trein naar Chengdu, wat ooit mijn ‘eindbestemming’ was. Daar ga ik dan ECHT (echt echt echt) een paar dagen rust ga houden, om daarna richting Laos (JAAAA!!!) te fietsen. 4,5 jaar geleden ben ik niet in het noorden van Laos geweest. Iets waar ik wel wat spijt van had toen ik van verschillende andere fietsers hoorde hoe ongelofelijk mooi het daar juist is. Wat kijk ik er nu naar uit om daar te gaan fietsen! Alsof ik mezelf een cadeau heb gegeven door mijn plan zo te wijzigen.

Wat vast ligt is dat ik 18 november op Bali ben, want enkele dagen geleden heb ik de ticket voor mijn moeder geboekt. Natuurlijk haal ik haar de 18e van het vliegveld, om dan precies 4 weken samen rond te reizen! Nog zo’n cadeau om dat vooruitzicht te hebben.

En dan ten slotte, iets wat ik niet wil bewaren voor de ‘Pamir deel 2 blog’.
Een videoclip die we hebben geschoten op de pass in het niemandsland tussen de Tadjiekse en Kyrgyzsische grens.
Hoe het precies zo ver heeft kunnen komen lezen jullie in de volgende blog… maar, bij deze vast het resultaat!

Tot de volgende!!!