..en toen ging het mis

..en toen ging het mis

Mijn vorige blog schreef ik op 9 oktober. De volgende dag zou ik beginnen aan de Icefields Parkway.
Toch postte ik hem pas op 13 oktober, nog altijd in Jasper. Over wat er in de dagen daartussen gebeurde gaat deze blog.

Zaterdagavond 9 oktober
Ik heb net ‘Er ist wieder da‘ gekeken. Een komedie met een verontrustende onderliggende maatschappijkritische touch over Hitler die 70 jaar na zijn dood ‘wakker’ wordt in het Duitsland van 2014.
Om 23:00 pak ik nog heel even mijn laptop op schoot om mijn blog af te maken.
Ineens word mijn zicht wazig en begint mijn hoofd te tollen en ik denk dat ik flauw ga vallen maar begrijp niet waarom. Plots ‘kom ik weer bij’ maar inmiddels heeft alles zijn vaste vorm verloren. De kamer beweegt, spiegelt zich, ik zie de grond, licht donker, het draait, als ik mijn ogen dichtdoe ben ik even thuis, open zie ik een kamer waarbuiten niets meer lijkt te bestaan.
DIT GAAT NIET GOED!

Alle alarmbellen gaan af in mijn hoofd en ik besluit dat ik iemand moet vinden die voor hulp kan zorgen. Ik herinner me waar de deur is en wankel de gang van het appartementen complex op. Ik bons meteen op de eerste deur, geen reactie. Een man komt voorbij en kijkt me angstig aan terwijl ik blijkbaar inmiddels op de grond zit. Ik bons op nog wat deuren en er gaat er één open. Zo goed en zo kwaad als het gaat probeer ik het stel uit te leggen wat er gebeurd en zak weer op de grond. Ineens zit er een vrouw naast me die mijn hand pakt en 911 belt..

Zo moeten we daar dik een half uur gezeten hebben. Uit alle macht probeerde ik ‘bij te blijven’, niet toe te geven aan het gevoel dat mijn hoofd op ‘zwart’ wilde gaan. Ik schudde met mijn hoofd om er bij te blijven. En dorst! Ineens was mijn mond verschrikkelijk droog en voelde mijn tong dik aan. Maar in mijn twijfel hoe ik in deze staat was beland (was ik gedrogeerd?) wilde ik niets drinken voordat er medische hulp was.

De ambulance
Als na eerst een politieagente ook ‘eindelijk’ het ambulance personeel arriveert worden eerst mijn hartslag, bloeddruk en suikerspiegel gecheckt. Niets alarmerends daar.
We wankelen de trappen af, de nacht en de ambulance in.

Het ziekenhuis
Terwijl ik in het ziekenhuis op een stoeltje zit te wachten zie ik een aantal mensen (verpleging) over mij overleggen, dat hoop ik tenminste maar, er moet iets gebeuren. Ik zie mezelf zitten op dat stoeltje en hoe ik nu doe wat je mensen ziet doen die ‘heel erg in de war’ zijn. Ik raak vanalles aan en kijk met een lege blik om me heen terwijl alles in volle vaart bij me binnenkomt. Ik zie ALLES! Niet een wandje met folders, maar:

folderFOLDERfOlDeRfolderFOLDERFoLdErfolderFOLDERfOlDeRfolderFOLDERFoLdErfolderFOLDERfOlDeRfolderFOLDER
FoLdErfolderFOLDERfOlDeRfolderFOLDERFoLdErfolderFOLDERfOlDeRfolderFOLDERFoLdErfolderFOLDER!!!

Ik maak geluiden buiten mijn eigen wil om en lijk niet op de Hera die ik ken.
En van dat alles ben ik me bewust… maar ik kan er niets aan kan veranderen.

De dokter
Ik word op een bed gezet en de dokter komt zo bij me. Het duurt me te lang en ik voel me afgesloten achter het gordijn, dus ik wankel op en ga een kijkje nemen om het hoekje. Ik wil niet alleen liggen daar. Ik wil ‘bij de grote mensen zijn’ en zien wat er gebeurt. Gelukkig dwingt niemand me terug naar bed.
Even later zit de dokter bij me en mag ik het voorgevallene voor de tweede maal vertellen. Ik blijf maar praten. Mijn mond zegt alles wat er in mijn hoofd omgaat zonder dat ik dat wil en als er een infuus wordt aangelegd hoor ik mijzelf jammeren als een klein kind. Eindelijk mag ik ook water drinken. Iets met ‘uitdroging’ heeft de arts het over en dat hij niet die maar de volgende ochtend er pas weer zal zijn. WAT??!
In een rolstoel word ik naar een ander bed gerold en even later val ik in een diepe droomloze slaap (goddank).

img_20161010_164225

Bijkomen
Ik word wakker met een fikse hoofdpijn en weet direct waar ik ben. Los daarvan is alles nog ver weg. Ik voel me gedrogeerd, maar uit het bloedonderzoek blijkt dat daar geen sprake van is. Echt bang ben ik niet meer, daar hebben ze me waarschijnlijk de juiste pilletjes voor gegeven, maar ik snap er de ballen niet van. Ik gedraag me als een vreemde, terwijl ik zo mijn telefoonnummer achterstevoren op zou kunnen zeggen en mijn volledige reisschema van de afgelopen 4 maanden kan vertellen. Ook mijn humor ben ik al die tijd niet kwijt, ik maak grapjes. In mijn ooghoeken worden gordijnen bergen, een fles een toren, tot ik er gericht op focus en ze hun originele vorm weer aannemen.
In de ochtend komt Shaun bij me langs, de fietser met wie ik vanmorgen de Icefields Parkway op zou rijden. Het enige bekende gezicht voor me in Jasper en het doet me zo goed even zijn hand vast te houden. Ik ben er nog. Hij is er, dit is echt en het komt goed. ‘Maak je een foto van ons?’ vraag ik hem. Vraag me niet waarom…

img_20161010_111630

De hele dag gaat voorbij in een roes en vanwege ‘Thanksgiving’ is er vandaag niet meer zorg mogelijk dan wat de verpleging kan doen.

Uit het vieze raam staren naar de prachtige bergen

Uit het vieze raam staren naar de prachtige bergen

Op verkenning in het ziekenhuis met mijn gevonden gezelschap

Op verkenning in het ziekenhuis met mijn gevonden gezelschap

Actie
De volgende ochtend is dr. Joseph er weer. Ik heb ‘geluk’ en kan al die ochtend met de ‘telepsychiater’ praten via een soort skypeverbinding. Later in de middag spreek ik live met de sociaalwerkster/therapeute. Dit ziekenhuis staat in het dorpje Jasper in het Jasper National Park, specialisatie is hier niet aanwezig.
Ik knap die dag in vlot tempo op en samen passen we de puzzelstukjes in elkaar tot een diagnose.

Ernstige uitdroging die geleid heeft tot hallucineren en een zware paniekaanval.
In de kou moet ik in de afgelopen week veel te weinig water en te veel koffie hebben gedronken. Koude lucht droogt ook uit, je blijft wel plassen, maar je voelt niet dat je dorst hebt. Was ik 20 jaar ouder geweest dan had deze mate van uitdroging veel catastrofaler kunnen uitpakken, zegt dr. Joseph.
Daarnaast ken ik mijn eigen psyche en weet ik dat ik gevoelig ben voor dissociatie.

Even in de frisse buitenlucht. Doet meteen goed.

Even in de frisse buitenlucht. Doet meteen goed.

Ontslag… en snel..
Gedurende mijn tweede dag in het ziekenhuis voel ik me steeds meer de oude. Sloom, warrig, moe, hoofdpijn… maar minder verdwaald en wazig. Daarnaast werden de financiële catastrofale gevolgen van dit gebeuren me duidelijk.
‘Optimistisch’ en misschien wat naïef dacht ik genoeg te hebben aan een verzekering die 2x het Nederlandse tarief zou vergoeden. Dat leek mij al heel wat en wat daarbuiten viel kon ik dan zelf wel op me nemen… dacht ik.
Wat blijkt: een ziekenhuisbed in Canada kost een kleine € 4000,- per nacht, waar je in Nederland eerder rond de € 400,- zit.
Tel daar een ambulancerit a €400,- en eerste hulp voor € 580,- bij op en je kunt je voorstellen dat ik daar zo gauw mogelijk weg wilde. Toen dr. Joseph begreep dat dit voor een groot deel uit mijn eigen zak moest komen heeft hij mij gematst en me voor zijn diensten slechts nog € 700,- gerekend. Later hoor ik dat dit inderdaad ongewoon weinig is.

SHIT!!

Herstel
Inmiddels zijn we zes dagen verder. Mijn verjaardag een week geleden voelt als een maand geleden.
Weet je nog wat ik schreef?
Ik ben precies waar ik wil zijn, op dit moment in mijn leven, op deze plek! (…) Als ik mezelf daar in mijn verbeelding zie staan krijg ik het gevoel dat alles mogelijk is. Een heerlijk gevoel dat me het vertrouwen en lef geeft om verder te fietsen, de wijde witte wereld in!
En terwijl ik dat schreef ging het mis.

Ik ben nog steeds in Jasper en voel me iedere dag wat beter. De erge hoofdpijn is voorbij. Mijn lijf voelt nog moe en mijn anders zo heldere brein rammelt af en toe als een stationsfiets. De afgelopen twee avonden voelde ik mijn bewustzijn weer met me aan de haal gaan, een klein beetje maar, maar de angst slaat me direct om het hart nu ik meegemaakt heb hoe ver het kan gaan.
Ik weet dat ik geduld moet hebben, zo werkt dat nou eenmaal met genezing, maar ik kan niet ontkennen dat het me beangstigd dat ik nog niet helemaal de oude ben.

Frustrerend om vast te zitten in Jasper nu het net even mooi weer is.

Frustrerend om vast te zitten in Jasper nu het net even mooi weer is.

Eerste ritje weer vandaag, 14 km. Naar Pyramid lake.

Eerste ritje weer vandaag, 14 km. Naar Pyramid lake.

Over een paar dagen hoop ik weer op de fiets te stappen, alsnog die Icefields Parkway op.
Met een flinke hap uit mijn budget, een deuk in mijn vertrouwen en een les geleerd:

DRINK WATER!!! Dorst of niet, hitte of koude. DRINK!!!
…en sluit een uitgebreide verzekering af..

Nu dus even pas op de plaats en wie weet moet ik ook in de komende weken nog even ‘een tandje terug schakelen’. De tijd zal het leren. Het allerbelangrijkste vind ik nu dat mijn hoofd weer settelt en betrouwbaar word zodat ik mijn reis kan hervatten met het plezier en vertrouwen dat ik had.

 

Nawoord
Tegenslagen horen er bij en ik mag dankbaar zijn dat ik hier goed vanaf ben gekomen.
Mocht je desondanks toch iets bij willen dragen aan de voortzetting van mijn tocht,
kun je bijv. hier een setje ansichtkaarten bestellen. Voor de brieven is op dit moment een wachtlijstje, maar ook dat kan.
En daarnaast vind je onderaan deze pagina (op de website) altijd de ‘donatie’ knop voor een ‘kopje koffie’ (al laat ik de letterlijke koffie voorlopig even staan).