IJsland aan den lijve..

IJsland aan den lijve..

Nu 16 dagen geleden begon ik aan mijn ‘GROTE REIS’.
Inmiddels staat er 988km op de teller van mijn fiets. Geen wereldschokkend hoog getal, ook niet weinig.

In Hafnarfjordur besloot ik richting de west fjorden te fietsen (geologisch gezien het oudste deel van IJsland), dunbevolkt en ongerept.
De eerste dag fietste ik samen met de Belgische Jens die ik op de camping trof. Direct kregen we een vuurdoop voor wat betreft de wind in IJsland. Toen we onze eerste fjord* in stuurden kwam de wind ons met al zijn kracht diagonaal tegemoet. De strijd om te kunnen fietsen werd vervangen door de strijd om, leunend met mijn volle gewicht tegen de wind in, mijzelf en de fiets staande te houden. Voor het eerst in mijn leven kon ik met mijn volle gewicht tegen de wind in leunen zonder om te vallen. Dit was IJsland, aan den lijve ondervonden. In dit boomloze gebied was geen enkele mogelijkheid om een tent ongehavend op te zetten.

Bij het derde huis waar wij vroegen of zij rondom het huis een beschut plekje hadden voor ons kampement, werden we door de vrouw des huizes uitgenodigd om binnen te slapen, op de vliering van hun knusse zomerhuisje. We kregen het kliekje lasagne en salade voorgezet en een heerlijk stuk bananentaart na. Zij liet ons foto’s van de kinderen zien en met hem praatten we over onze routes, walvisjacht en -slachting en het al dan niet openen van de wegen door het binnenland. Dit was mijn eerste, en tot nu toe ook laatste, echt persoonlijke kennismaking met IJslanders.

Onderweg naar de fjorden

Onderweg naar de fjorden

...aan de andere kant van een mistige brug

…aan de andere kant van een mistige brug

 

De eerste fietsdagen vielen me tegen! Ineens realiseerde ik me dat het lijf waarmee ik in mei 2015 thuiskwam na een jaar fietsen, niet hetzelfde lijf is als waar ik nu mee vertrokken ben. Ik moet weer van voor af aan beginnen. Spiermassa en conditie opbouwen en door de eerste zonneallergie, rugpijn en schrale billen heen. De ritjes die ik dit jaar in Nederland op mijn racefiets maakte zijn daar maar een iele bodem voor.
Het was zwaar. Mijn lijf deed pijn en wilde steeds maar afstappen.
Halverwege de tweede dag ging ik, vanwege het grote verschil in tempo, alleen verder.
Direct vond ik mijn eigen ritme terug. Dat waar ik na jaren van fietstochten tijdens de laatste reis bij uit ben gekomen. De cadans in het trappen houd ik aldoor gelijk en ik schakel op of af navenant het waait of ik klim of daal. Er is geen haast, ik hoef nergens heen! Klim ik, dan kruip ik als een slak naar boven, daal ik, dan rol ik gestaag vooruit. Wil ik afstappen, dan stap ik af. Wil ik een uur, of twee of drie, een boek lezen, dan doe ik dat. Ik zet om 14:00 mijn tent op met het besluit dat het genoeg is geweest voor de dag of ik stap na een namiddagpauze om 17:00 nog op om door te fietsen tot in de avond.

Wat kamperen betreft is IJsland een paradijs! Op ieder vrij stukje grond mag je hier je tent opzetten en het drink- en kookwater tap je rechtstreeks uit de vele watervallen en stroompjes. Niemand haalt het in zijn hoofd om zich te bemoeien met jouw nederzetting.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Wildkampeerplaats met eigen picknicktafel. En weer een avondje lezen...

Wildkampeerplaats met eigen picknicktafel. En weer een avondje lezen…

 

Het IJsland dat ik kende van foto’s is voor mij de eerste dagen nog verborgen gebleven. Maar op de derde dag in de fjorden klom ik via een steile slechte gravelweg door de bergen een sprookjesachtig gebied in, met uitzichten over de fjorden van bovenaf, watervallen, sneeuw en groen van mos en lage begroeiing. Terwijl zo nu en dan een auto met toeristen in vlot tempo langs mij zoefde keek ik mijn ogen uit en stopte iedere paar minuten om van het uitzicht te genieten. Was er op dat moment een trol of elfje achter een rots uit gesprongen, had dat mij meer bevestigd dan verbaasd.

Version 2

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

 

Na een rustdag in Isafjordur begon ik aan een heuse fjorden estafette. Ik was de ene fjord nog niet uit of de volgende diende zich al aan. Kamperend op de kop van een fjord keek ik uit over het water met daarachter de besneeuwde bergen van meest noordelijke deel van IJsland. Toen ik midden in de nacht (0:55) mijn tentje uit kroop om te plassen kleurde de lucht hel oranje. Ik draaide me om en zag een prachtige zonsondergang. Voor heel even zakte de zon weg achter de horizon, om het land voor een klein uurtje in schemering achter te laten.
Toen ik die ochtend mijn fiets weer had opgeladen keek ik rechts van me naar de volgende ‘fjordkop’. 38km, volgens de kaart. Had een trol daar een brug gebouwd, dan had 1,5km voldaan. 38km! Wind mee fjord in betekent wind tegen fjord uit, en andersom. Kijk je over je schouder, dan zie je wat je nog te wachten staat. Fjorden: mooi en frustrerend tegelijkertijd. IJsland, aan den lijve..

Fietsen langs een fjord

Fietsen langs een fjord

Uiteinde van de fjord waar de rivier de fjord in loopt

Uiteinde van de fjord waar de rivier de fjord in loopt

 

Na het fietsen van welgeteld 17 (langere en kortere) fjorden heb ik de west fjorden achter me gelaten.
Gisteren fietste ik mijn eerste dag op de rondweg (nr 1). Om het meeste verkeer en de voorspelde wind voor te zijn, besloot ik om 4:00 mijn wekker te zetten. Om 4:15 zat ik aan de warme pap (havermout, honing, dadels, zaden en incidenteel een banaan) en om 5:15 stapte ik, warm ingepakt, op de fiets de doodstille rondweg op. Met succes. Om 12:00 had ik er 80km opzitten en landde ik op een camping, net voor de wind flink aantrok en het meeste verkeer op gang kwam.

Twee zwanen op het meer

Twee zwanen op het meer

Ik verliet de fjorden via een prachtige, koude, natte route door de bergen

Ik verliet de fjorden via een prachtige, koude, natte route door de bergen

 

 

Het is begonnen. De eerste twee weken van een lange reis zitten erop.
Ik ontmoet geregeld andere fietsers, hier voor een fietsvakantie van enkele weken. De uitzondering hierop was Luke, een bikepacker uit Australie, die al 6 maanden op de fiets zit zonder voornemen om daar op korte termijn verandering in te brengen. Na een aantal jaren op kantoor, (zijn woorden) ‘waiting for life to start’, besloot hij zijn baan op te zeggen en over de wereld te trekken. Eerst met rugzak, maar al gauw genoeg per fiets. Met hem zat ik een uur op een bergpas, bij de ‘noodhut’ waar we elkaar troffen. ‘You are like me!’ zei hij verschillende keren. En het was inderdaad voor ons beiden fijn om iemand te treffen die op een soortgelijke manier zijn bekende leven had achtergelaten; om te gaan fietsen, tot hij iets liever wil doen dan fietsen.

Luke, de bike packer uit Australie, bij de 'noodhut'

Luke, de bike packer uit Australie, bij de ‘noodhut’

...en ik bij diezelfde noodhut

…en ik bij diezelfde noodhut

Hoe bevalt het? Wordt me veel gevraagd vanuit Nederland.
‘Goed!’ kan ik alleen maar zeggen.
De eerste week speelde Nederland nog erg veel door mijn hoofd. Steeds weer kwam voorbij wat ik de komende tijd niet zal hebben, niet zal kunnen doen en wie ik niet zal zien. Mijn ouders, mijn broer, een vaste eigen woonruimte, door de stad slenteren met een vriend(in), het kennen van de plek waar ik leef, het vertrouwde. Terwijl ik genoot van het fietsen en kamperen ging ik ook door een soort ‘rouwfase’, en nog wel.. Ik heb nog weinig behoefte aan het ontmoeten van ‘nieuwe’ mensen, met uitzondering van een aantal ‘lange termijn reizigers’. Zo werd ik door een Amerikaans stel, die aan de start van een wereldreis per zeilboot staan, uitgenodigd in het komende jaar eens bij hen aan boord te stappen. Ik geniet van het alleen zijn en het voelt alsof alle mooie en indrukwekkende dingen die ik in de afgelopen maanden in Nederland heb meegemaakt bezig zijn met een immigratie van mijn hoofd naar mijn hart, om daar bovenin ruimte te maken voor het beleven van het avontuur waar ik zo naartoe heb gewerkt.

Een avond/nacht/ochtend uit mijn leven op de fiets:

De setting

De setting

Avondeten koken. Witte bonen in tomatensaus met tortillachips

Avondeten koken. Witte bonen in tomatensaus met tortillachips

Lezen met thee en chocolade met uitzicht op het noordelijkste deel van Ijsland

Lezen met thee en chocolade met uitzicht op het noordelijkste deel van Ijsland

Zonsondergang om 0:55

Zonsondergang om 0:55

Slapen met mijn maskertje op

Slapen met mijn maskertje op

Ontbijten met warme pap en zon!

Ontbijten met warme pap en zon!

Ready to go!

Ready to go!

 

Het klopt! Ik klop.
De vrees uit mijn vorige blog is vooralsnog ongegrond gebleken.
Op veel momenten, op of van de fiets, voelt het alsof ik hiervoor gemaakt ben!
En ik ben niet de enige die dat zo ziet. Dat merk ik aan de kansen die op mijn pad blijven komen, zoals een nieuwe sponsor, en mijn eerste freelance werk ‘on the road’.

Maar daarover meer in mijn volgende blog…

Photo on 14-06-16 at 14.05 #3

 

 

* Voor iedereen die zich afvraagt wat een fjord nu precies is:
‘Een fjord is een inham in een bergachtige kust, gekenmerkt door steile wanden die door gletsjerwerking zijn uitgesleten. Men zegt zowel de fjord als het fjord.’