Van vertrekken naar vertrokken

Van vertrekken naar vertrokken

Hafnarfjörður!
Wat? Hafnarfjörður… dat is IJslands voor ‘havenfjord’ en is met zijn 27.000 inwoners de op twee na grootste stad van IJsland! Terwijl ik vanachter mijn laptopje uitkijk over deze metropool zie ik daarachter de zwartgrijze bergen van het binnenland opdoemen, nog volop bedekt met sneeuw.

Maar eerste even terug in de tijd.
We schrijven het jaar 2016, 27 mei.
Het is twee dagen voor vertrek en ik zit naast Leuke Joost op de bank. Die middag heb ik al samen met mama zitten snikken en gedag gezegd tegen mijn vader.
Bij Leuke Joost voel ik me ontvankelijk en veilig en ineens overmand het me en moet het eruit.
IK VIND HET ZO SPANNEND! Het weggaan, de sprong in het onbekende, de ‘onzekerheid’. Wat als dit het niet is?
Ik heb besloten, nee, ik heb gevoeld, dat het leven in Nederland mij niet kan bieden wat ik van het leven wil. Ik wil een groter geluk dan ik daar tot op heden heb kunnen vinden. Al mijn pijlen zijn op dit avontuur gericht.
Daarnaast heeft het ook nog eens in de bladen gestaan, heb ik dankzij Santos een gloednieuwe fiets onder mijn billen en is er vorige week een 7 koppige filmcrew uit Tsjechië op bezoek geweest om mij als ‘hero’ vast te leggen voor de Tour de France campagne van Skoda!… (echt!)

Wat als dit het niet is? Wat als ik niet weer ‘klop’ als ik straks fiets?
Wat als de regen, de kou, het kamperen, het ploeteren, het alleen zijn, meer van me vergen dan ik op kan brengen?
Wat dan?..

 

Ready?

Ready?

Nadat ik op 28 mei de laatste voorbereidingen tref (en dat zijn er nog best een hoop) breekt de 29e de dag van vertrek aan. Op Schiphol wordt ik uitgezwaaid door mijn moeder, broer en beste vriendin. De tranen stromen voorzichtig. Het voelt zo gek. Ik merk dat ik gewoon niet kan overzien of beseffen waar ik nu eigenlijk ‘naartoe vertrek’. Anders dan twee gebieden op de kaart, IJsland en Alaska, ligt er niets vast…

Uitgezwaaid op Schiphol. Vlnr. beste vriendin Madeleine, ik, broer Remo en mama Mia

Uitgezwaaid op Schiphol. Vlnr. beste vriendin Madeleine, ik, broer Remo en mama Mia

Als ik vlak voor de landing een klein stukje IJsland uit het vliegtuigraampje zie begint er hier en daar te kriebelen. Ik zie een zwarte streep door het landschap lopen en direct stel ik me voor hoe het zou zijn om daar te fietsen.

Mijn eerste blik op IJsland

Mijn eerste blik op IJsland

Na een roerige tocht (bus, gedropt, fiets uitpakken in regen, fiets EN doos richting camping slepen, hulp van vriendelijke IJslander die doos op autodak bind) richting camping, zet ik uitgehongerd mijn tent op en vind mijn toevlucht in het warme hostel dat ook de camping beheerd. Met mijn rugzakje onderweg naar de supermarkt herken ik het direct…: mezelf. Dit was ik inderdaad; alleen op ontdekkingstocht! Eigenlijk scheelt het niet van die allereerste keer dat je als kind alleen naar de supermarkt ging. Goed op je route en het verkeer letten, je in de supermarkt afvragen wat wat is en met grote ogen de cassiere aankijken als ze het bedrag noemt.
ONTDEKKEN, dat vind ik dus leuk aan reizen!
Die heb ik vast ‘in the pocket’..

Oke Hera, hoe had je nu precies gedacht dit te vervoeren?

Oke Hera, hoe had je je dit nu precies voorgesteld?

Mijn huis

Mijn huis

 

Vandaag ben ik in Reykjavik geweest. Maar los van de enorme moeite die ik moest doen om daar te komen zonder over de drukke hoofdweg te fietsen, is daar weinig spannends over te vertellen. Het is een groot dorp met 2,5 straat ‘oud centrum’.

Blik over Reykjavik en omgeving vanaf een uitkijktoren. (toiletbezoek aldaar €1,50. Jaa daadhaag)

Blik over Reykjavik en omgeving vanaf een uitkijktoren. (toiletbezoek aldaar €1,50. Jaa daaaahaag)

Wat wel de moeite waard is om te vertellen…

HET IS HIER DE HELE NACHT LICHT!!!

maar echt!

HET IS HIER DE HELE NACHT LICHT!!!

Dat kun je dan misschien wel ‘weten’ voor je vertrekt, maar toen het gisteravond tegen 23:00 nog steeds net zo licht was als ’s middags begon het pas echt tot me door te dringen. Het wordt niet donker!
Wat onwerkelijk. Daar zat ik dan om 2:30 ’s nachts in het volle licht achter mijn tentje te plassen.
Ondanks dat heb ik met mijn slaapmaskertje op heerlijk geslapen! (en werd ik pas wakker toen het buiten al licht was…:))

De wegen door het binnenland zijn nog gesloten, zoals ik al verwachtte.
Na de windrichting voor de komende dagen te hebben bekeken, heb ik besloten naar het noorden te fietsen. Meer precies, naar dat stuk IJsland dat als een soort gerafeld schiereiland linksboven uit het eiland groeit. Een IJslandse vertelde me dat het een prachtig en ruig stuk IJsland is dat toeristen vaak (letterlijk) links laten liggen, terwijl het ontzettend de moeite waard is. Ze beloofde me de slechtste wegen en de mooiste uitzichten. Daar teken ik voor.

MORGEN STAP IK OP DE FIETS! Ik kijk er naar uit om de natuur in te trekken, om het  IJsland te zien zoals ik het ken van foto’s. Daar hoop ik op, daar ga ik voor.

 

Onderweg naar de camping

Onderweg naar de camping

HET IS BEGONNEN! Het heeft heel wat voorbereiding en volharding gekost en veel steun en aanmoediging van een hele hoop mensen om mij heen.

DANKJEWEL aan iedereen die op de superfijne afscheidspicknick was.
DANKJEWEL aan iedereen die me een succes mailtje heeft gestuurd.
En DANKJEWEL aan iedereen die me in de afgelopen week nog een kaartje heeft gestuurd om me aan te moedigen.

Uit welke hoek de wind ook waait hier op IJsland, dankzij jullie start ik alvast met wind mee!