De Alpen en het Jura door-fietsen, hiken, klimmen, zwemmen en vliegen...

De Alpen en het Jura door-fietsen, hiken, klimmen, zwemmen en vliegen…

(Italie) Bergamo, Como, Domodossola, (Zwitserland) Visp, Thun, Fribourg, Besaix, (Frankrijk) Lac Saint Point, Besancon
totaal 15.661 km

..en toen zat ik ineens weer alleen op de fiets. Het afscheid nemen van mijn compagnon Alessandro was even slikken. Wat gek, om ineens niemand meer voor of achter me te hebben rijden. Niemand om mee te overleggen, te zingen, op mooie dingen te wijzen of mee te kibbelen. De eerste dag was het even raar en saai. De tweede dag mistte ik hem. En de derde dag zat ik alweer aardig in mijn ritme en genoot ik. Ik fietste ten slotte richting Alpen!

Mooie kerken in al die oude steden in Italie

Mooie kerken in al die oude steden in Italie

Deze vrolijke bloementeler EN verkoper, gaf me een plantje cadeau. Ik probeer het heel en bloeiend in NL te krijgen. Zie je het aan mijn stuurpen hangen?

Deze vrolijke bloementeler EN verkoper, gaf me een plantje cadeau. Ik probeer het heel en bloeiend in NL te krijgen. Zie je het aan mijn stuurpen hangen?

Vanaf het Gardameer vervolgde ik mijn tocht langs verschillende meren. In een aantal ervan nam ik zelfs een duik om lekker even af te koelen (of schoon te worden). Via het Lago di Como, -Varesse en -Magiore fietste ik langzaam het vlakke noorden uit richting Domodossola, aan de rand van de Alpen. Hier ontmoette ik Jeroen, een vriend van me uit Nederland, die met zijn eigen kleine vliegtuigje een tocht van enkele weken maakte. Een paar dagen daarvoor ontdekten we dat het mogelijk was elkaar te treffen. Zo gezegd zo gedaan en zo brachten we samen een dag door in Domodossola, met vooral veel praten, wat rondstruinen EN een klein tochtje in zijn vliegtuig (dat ik zelfs heb mogen besturen).

Lago di Como

Lago di Como

Lago Maggiore stak ik over met dit pond, waar ik in de 'cockpit' werd gehaald om over mijn reis te vertellen.

Lago Maggiore stak ik over met dit pond, waar ik in de ‘cockpit’ werd gehaald om over mijn reis te vertellen.

Stroomopwaards richting de bergen, onderweg naar Domodossola.

Stroomopwaards richting de bergen, onderweg naar Domodossola.

Vliegen met Jeroen. En ik mag sturen!

Vliegen met Jeroen. En ik mag sturen!

Uitzicht over het dal, vanuit de lucht.

Uitzicht over het dal, vanuit de lucht.

De volgende dag stond voor mij de Simplonpass op het menu. Vanuit Domodossola nog zo’n 1700m klimmen (ruim 1,5km de lucht in dus). Ik had mezelf voorgenomen op mijn gemak te fietsen. Iets wat ik, na 10 jaar van fietsvakanties, eindelijk onder de knie begin te krijgen. Ik ben altijd ‘stevig aan het doortrappen’. Maar waarom? Dankzij het samen fietsen met ‘relaxte fietsers’ als de Braziliaanse Felipe en de Italiaanse Alessandro, ben ik uiteindelijk dan ook gaan leren om me ‘niet meer in het zweet te werken dan nodig’. Dit praktiserend begon ik relaxed aan de lange klim. Helaas had de wind besloten mijn ‘volhardendheid in relaxen’ te testen en vloog me recht van voren aan. De gehele klim bleef dat zo en in de tunnels (waar ik beschutting verwachtte) was hij des te sterker. Doordat de wind zich door de tunnel wurmde veranderde die in een ware ‘windtunnel’.
In Simplon (kort voor de pass) trof ik bij de ‘tourist information’ een leuke meid, die blij was dat er eens iemand binnen viel en mij de laatste ‘Simplon pass 2005m’ sticker, uit de verkoop, cadeau deed, voor op mijn fiets!

Ik fiets over de smalle en rustige oude weg en zie in de verte de hoofdweg lopen:

Ik fiets over de smalle en rustige oude weg en zie in de verte de hoofdweg lopen:

Prachtig groen is het hier, en overal stroompjes en watervallen.

Prachtig groen is het hier, en overal stroompjes en watervallen.

Vlak voor de pass kon ik mij weer vergapen aan een prachtig sneeuwlandschap en na de pass wachtte mij, natuurlijk, een heerlijk lange afdaling naar het in het dal gelegen stadje Brig.

Jaaa! Daar is de sneeuw weer!

Jaaa! Daar is de sneeuw weer!

Het hospiz vlakbij de pass.

Het hospiz vlakbij de pass.

Een Nederlands sprekende Zwitser maakte van mij deze foto, op de pass. Een lelijker restaurant konden ze niet ontwerpen voor hier...

Een Nederlands sprekende Zwitser maakte van mij deze foto, op de pass. Een lelijker restaurant konden ze niet ontwerpen voor hier…

En dan de beloning; bergaf (wel nog altijd met tegenwind)

En dan de beloning; bergaf (wel nog altijd met tegenwind)

En dan is daar; Brig.

En dan is daar; Brig.

Ik had er voor gekozen me de volgende dag in nog een klim vast te bijten (ik was er nu toch) en zo fietste ik omhoog naar Goppenstein, vanaf waar je geen andere keuze hebt dan de trein door de tunnel nemen naar het mooie Kandersteg. De prijs voor een treinkaartje voor dit korte ritje deed me even op mijn benen wankelen (10 euro!!!). WELKOM IN ZWITSERLAND!
Dezelfde rol koekjes die in Italie 1 euro kostte, lag hier voor 3,75 in de supermarkt (en ja, de Zwitserse frank is op het moment gelijk in waarde aan de euro)!

Omkijken vanaf de klim naar Gottenstein

Omkijken vanaf de klim naar Gottenstein

In het groen tussen de koeien, heerlijk afdalen over smalle paden.

In het groen tussen de koeien, heerlijk afdalen over smalle paden.

Het Zwitserland van de ansichtkaarten.

Het Zwitserland van de ansichtkaarten.

Vanaf het prachtig gelegen Thun fietste ik door de vooralpen naar Fribourg (het Zwitserse, niet het Duitse). Hier had ik al sinds bijna een jaar een afspraak staan met dezelfde Fritz waar ik op mijn 10e fietsdag, in Dresden, via Warmshowers, bij gelogeerd had. Na zijn fietsreis had hij hier werk gevonden. Ik dacht een rustig weekendje voor de boeg te hebben, maar ik had beter moeten weten. De overactieve Fritz had een sportief weekendje gepland met een groep outdoorenthousiastelingen om te gaan hiken op zaterdag, gevolgd door gezamelijk eten en een logeerpartij en klimmen op zondag.
Het was even slikken, de knop van RUST weer op ACTIEF draaien en toen kreeg ik er toch ook wel zin in. Gezien de groep een mengeling was van Frans- en Duitstaligen werd er veel engels gesproken en kon ik er gemakkelijk in mengen.

Uitzicht over de Thuner See en op de Alpen

Uitzicht over de Thuner See en op de Alpen

Terugblik op het meer en Thun in de verte. Alles staat in bloei.

Terugblik op het meer en Thun in de verte. Alles staat in bloei.

Klimmen met de Zwitserse groep en Fritz.

Klimmen met de Zwitserse groep en Fritz.

’s Maandags stapte ik toch gewoon weer op de fiets voor een dagje ‘routebordjes volgen’ (want mooie fietsroutes bewegwijzeren dat kunnen ze, die Zwitsers!) en vond ik mijn weg naar een gezin van fietsers dat mij verwelkomde in hun prachtige huis, met uitzicht op de Mont Blanc!
De dag daarop het mooie Juragebergte door om eindelijk weer eens mijn tentje op te zetten, aan het Lac du Saint Point. De avonden zijn nu zo lang dat ik na het koken en eten nog uren buiten kan lezen bij het laatste zonlicht, heerlijk!

Voor eventjes slechts heuveltjes, van Fribourg naar Neuchatel.

Voor eventjes slechts heuveltjes, van Fribourg naar Neuchatel.

Gezellige boulevard in het sfeervolle Neuchatel.

Gezellige boulevard in het sfeervolle Neuchatel.

Te gast bij Philippe en Pascalle. Warmshowers-hosts te Besaix

Te gast bij Philippe en Pascalle. Warmshowers-hosts te Besaix

De volgende dag bereikte ik Besancon.
Besancon stond al sinds ik Indonesie verliet op mijn planning. Enkel omdat een Franse surfer die ik op Lombok ontmoette mij op het hart had gedrukt dat ik daar langs moest gaan op mijn terugweg, omdat daar een vriend van hem woonde in een huis met ruim 15 andere fietsers. Daar MOEST ik heen volgens hem. En hier ben ik nu, in Besancon. Inderdaad hartelijk verwelkomd door fietser Remi, en iedere andere fietser die hier of woont, of gewoon binnenloopt. Een gezellige boel van fietsliefhebbers in alle soorten en maten, met een werkplaats in de kelder waar iedere fietser jaloers op zou zijn.

Kamperen in het hoge gras bij Lac du Saint Point

Kamperen in het hoge gras bij Lac du Saint Point

Met nog slechts anderhalve week fietsen voor de boeg gieren de zenuwen nu en dan door mijn lijf. Een gevoel waar ik niet direct op gerekend had; zenuwen. Waar ben ik nou zenuwachtig voor? Voor het beeindigen van iets dat ik eigenlijk nog helemaal niet wil beeindigen misschien? Alsof ik een relatie ga uitmaken die eigenlijk nog heel leuk is. Sommigen zeggen me ‘dan ga je toch niet’.
En dan leg ik ze het volgende uit:
‘Ik had besloten om een jaar weg te gaan. Dat heb ik zo ook aan mijn familie verteld. Gauw genoeg toen ik op weg was voelde ik echter dat ik het te heerlijk vond om maar te kunnen denken aan een vastliggende ‘einddatum’. Toen overleed Fokke en onderbrak ik mijn reis. Daarna pakte ik de draad weer op en met horten en stoten ging het uiteindelijk weer rollen. Maar na wat maanden begon ik de zwaarte van het verdriet te voelen en dat ik niet altijd maar zo kon blijven doorfietsen. Dit zou voor altijd ‘de reis zijn tijdens welke Fokke overleed’. Daar wil ik een keer van thuiskomen. Met die gedachte en dat besluit, lukte het me ook om door te fietsen.
Daarnaast heb ik een liefhebbende, steunende ‘achterban’. Zij steunen mij in deze avontuurlijke ondernemingen, en ik weet dat ik (vooral van mijn familie) het nodige vraag. Hun steun is voor mij belangrijk, maar ZIJ zijn zelf ook belangrijk. Dus ook voor hen, en om de band die we hebben te blijven voeden, is het goed om weer een tijdje in hun nabijheid door te brengen.

Ik weet dus waar ik voor naar huis kom.
‘Om de balans op te maken en de batterijen op te laden.’