Bikkelen in de Balkan

Bikkelen in de Balkan

(Servie) Buljanovac, Oravica, Belojin, (Kosovo) Pristina, Peje, (Montenegro) Rozaje, Bijelo Polje, Djurdevina, Podgorica, Secine, Igalo, (Kroatie) Dubrovnik
13.882km totaal

Onderweg naar de Servische grens, vanuit Skopje, zag ik de gezichten om me heen al veranderen. Van Macedonisch naar Servisch, leek mij.. Maar na een bezoekje aan een supermarktje, waar we een rol koekjes cadeau kregen en gratis koffie bij het koffiehuis aan de overkant, bleek de hele grensstreek bevolkt te zijn door Albanezen.
Inderdaad, die Albanezen, die in zo’n slecht daglicht staan…

Vuilnisbelt zomaar naast een prachtige weggetje onderweg naar Servie

Vuilnisbelt zomaar naast een prachtige weggetje onderweg naar Servie

Een 'Albanees' (en dus islamitisch) dorpje in het grensgebied van Macedonie

Een ‘Albanees’ (en dus islamitisch) dorpje in het grensgebied van Macedonie

Na het passeren van de grens werden we ook bij het restaurantje waar we onze bidons wilden vullen uitgenodigd voor een gratis kop koffie, en nog eentje, door een Albanees. Zonder Albanie zelfs maar in te zijn geweest heb ik dus toch een aardige kennismaking gehad met ‘de Albanees’. Vriendelijk, goedlachs en gastvrij. Wat ik ook later in Kosovo weer zou ervaren, wat voor 85% bevolkt wordt door Albanezen.

Welkom in Servie. De wegen worden weer kunstwerkjes van 'patchwork'

Welkom in Servie. De wegen worden weer kunstwerkjes van ‘patchwork’

Eerste fietsbord sinds tijden

Eerste fietsbord sinds tijden

De laatste fietsdag, richting Kosovose grens, waren we op zoek naar een kampeerplek. Liefst overdekt, want we hadden alweer een halve dag door de regen gefietst. In de verte zag ik een kerk opdoemen, en toen we dichterbij kwamen zagen we dat daarnaast een overkapping stond…EN een kast van een huis. Na een ‘wees gegroetje’ in het Italiaans en Nederlands, belden we aan om te vragen of we onze tent daar mochten opzetten. De jonge priester die de deur open deed vond dat hele tent-plan volstrekt onnodig en nodigde ons binnen uit. We werden begeleid naar de gastenkamer en de gastenbadkamer en even later stond er een maaltje voor ons klaar, gekookt door de vrouw van de priester. Vrouw? Ja, vrouw.. want bij de Orthodoxe christenen mag de priester trouwen. En zodoende waren we te gast bij twee generaties Orthodoxe priesters met gezin.

Het huis van de priesters waar we te gast waren

Het huis van de priesters waar we te gast waren

Zomaar een uitstalling van souvenirs en andere koopwaar op een parkeerplaats langs de weg

Zomaar een uitstalling van souvenirs en andere koopwaar op een parkeerplaats langs de weg

Kosovo was even schrikken. Gelukkig is het een klein landje waar we zo doorheen waren want het verkeer was een gekkenhuis. De chauffeurs gaven ons geen duim breed de ruimte en de ene na de andere auto raasde ons op veel te hoge snelheid voorbij.
In Pristina waren we te gast bij een Gorani. ‘De Gorani’ zijn een ethnische minderheid die vooral in Kosovo leven (afkomstig uit Gora regio, waar Kosovo, Albanie en Macedonie bij elkaar komen), maar ook, sinds de oorlog in Kosovo, verspreid over andere Balkan landen en daarbuiten. Van deze gastheer hebben we uitgebreid gehoord over zijn volk, hun taal, karakter en gebruiken. Gastvrijheid en behulpzaamheid staan hoog in het vaandel en zo was een Gorani in de volgende stad, Peje, ook al gealarmeerd over onze komst en konden we daar de volgende dag in de gebakszaak aanschuiven voor een kop koffie met lekkernijen.

De helse weg richting Pristina, met de belofte van bergen in de verte

De helse weg richting Pristina, met de belofte van bergen in de verte

Een moskee in een dorpje in Kosovo, een islamitisch eiland omringt door Orthodox christelijke landen

Een moskee in een dorpje in Kosovo, een islamitisch eiland omringt door Orthodox christelijke landen

Kaasverkoper op de zaterdag kaasmarkt in Peje, Kosovo

Kaasverkoper op de zaterdag kaasmarkt in Peje, Kosovo

Heerlijke (en goedkope) kaas!!!

Heerlijke (en goedkope) kaas!!!

Ook groenten zijn er te krijgen

Ook groenten zijn er te krijgen

Kippen..

Kippen..

en oma's geitenwollen sokken

en oma’s geitenwollen sokken

Na een dag rust in het door bergen geflankeerde Peje was het dan echt menens. Op 5 april 2015, moest de 1710m hoge pass die de grens vormt tussen Kosovo en Montenegro, beklommen worden. Precies een jaar nadat ik uit de Schiphollaan en Tilburg weg fietste, mocht ik aan deze kluif. Wat een manier om het te vieren!!

1 jaar op de fiets!!! Dat moet gevierd worden, onder 0, aan de grens van Kosovo

1 jaar op de fiets!!! Dat moet gevierd worden, onder 0, aan de grens van Kosovo

Deze hele klim, en afdaling, waren voor mij zo indrukwekkend dat ik er twee korte filmpjes aan gewijd heb. Kijk…en bibber!

Eenmaal bij de grens aangekomen dachten we ook bij de pass te zijn. Niets bleek minder waar.. We hadden nog 10km niemandsland voor de boeg, waarvan 7km klimmen. Het was inmiddels onder 0 en we hadden honger. Desondanks weigerden zowel grenswachten als verzekeringverkopers ons een momentje in hun warme ‘kantoor’ om snel wat te lunchen. Dus zo stonden we, onder het halve meter afdakje, voor hun raam, bibberend en met bevroren vingers wat boterhammen naar binnen te duwen, terwijl achter het raam deze mannen naast hun elektrische kacheltje televisie zaten te kijken.

Na een afdaling waarin Alessandro bijna doodvroor (naar zijn zeggen) besloten we onze tenten ingepakt te laten en een hotelletje en (vooral) warme douche te nemen.
Ook de volgende dag was het bibberen en bikkelen geblazen.

Voorzichtigheid is geboden op deze gladde wegen verblind door sneeuw

Voorzichtigheid is geboden op deze gladde wegen verblind door sneeuw

Een OOGVERBLINDENDE witte wereld!

Een OOGVERBLINDENDE witte wereld!

Toen we, toen het begon te schemeren, echter bij een tankstation naar het dichstbijzijnde hotel vroegen, bleek dat 15km verderop te liggen, bergop! Maar de Balkan zou de Balkan niet zijn als niet ook hier weer een reddende engel opdook. Dit keer in de vorm van pompmedewerker. Deze man gebood ons achter zijn auto aan te fietsen richting warm huis waar vrouwlief achter de stoof stond en dochter- en zoonlief een aardig woordje engels spraken. Terwijl hij weer terug aan het werk ging, vertelde de zoon ons dat pa wel vaker ‘gestrande’ reizigers mee naar huis troonde en dat ze graag zulke gasten hadden. Wat weer een geschenk uit de hemel, deze familie die ons een warme maaltijd, douche en bed bood!

Een van de laatste uitzichten over een besneeuwd dorpje

Een van de laatste uitzichten over een besneeuwd dorpje

De volgende dag klommen we nog wat om daarna dan toch echt uit het wit te dalen. Ineens werd het weer groen om ons heen, terwijl we door de canyon afdaalden richting hoofdstad Podgorica. De twee daarop volgende dagen scheen de zon ineens fier en fietste ik van het ene prachtige schilderij het volgende binnen. Ineens was er weer water, meren, en, uiteindelijk, DE ZEE!

Laatste beetje klimmen stroomopwaards. Gelukkig met de nodige tunnels.

Laatste beetje klimmen stroomopwaards. Gelukkig met de nodige tunnels.

Weer een nieuwe rivier om te volgen, nog altijd stroomopwaards.

Weer een nieuwe rivier om te volgen, nog altijd stroomopwaards.

Prachtige uitzichten terugkijkend op de bergen van Montenegro

Prachtige uitzichten terugkijkend op de bergen van Montenegro

En dan EINDELIJK stroomafwaards...

En dan EINDELIJK stroomafwaards…

Een klooster in de canyon

Een klooster in de canyon

Afdalen richting hoofdstad Podgorica

Afdalen richting hoofdstad Podgorica

Uitzicht over Podgarica onderweg naar Kotor

Uitzicht over Podgarica onderweg naar Kotor

Een prachtig meer dat als verrassing kwam langs onze route

Een prachtig meer dat als verrassing kwam langs onze route

Het meer in de verte terwijl we weer flink wat geklommen zijn

Het meer in de verte terwijl we weer flink wat geklommen zijn

Het is weer groen om ons heen. Een stadje in zuid Montenegro.

Het is weer groen om ons heen. Een stadje in zuid Montenegro.

Ruines langs de weg

Ruines langs de weg

Uitzicht op Kotor, met 25 haarspeldbochten en ruim 1km (verticaal) afdalen voor de boeg!

Uitzicht op Kotor, met 25 haarspeldbochten en ruim 1km (verticaal) afdalen voor de boeg!

Vanaf het prachtige Kotor was het nog maar een balscheut naar de Kroatische grens. Onderweg daarnaar kwam ik, wonder boven wonder, zomaar een fietser tegen die ik volgens mij toch echt al eens eerder ontmoet had.. Even graven in het geheugen, en ineens wisten we het. LAOS! In Laos waren onze wegen zich al eens gekruisd, toen ik hem daar in een eettentje langs de weg zag zitten en we samen wat hadden zitten babbelen. Ook hij had wat gesmokkeld onderweg naar het westen en nu kruisten, ongelofelijk maar waar, onze wegen elkaar weer. Wat is de wereld, op de fiets, toch klein!

Kotor is een touristentrekpleister. Ook enorme cruiseschepen als deze meren hier aan.

Kotor is een touristentrekpleister. Ook enorme cruiseschepen als deze meren hier aan.

Inmiddels ben ik, nog altijd in het gezelschap van Alessandro, in Durbovnik aanbeland. Voor de komende week staan er verschillende eilanden op de planning.
Inmiddels meer dan een jaar onderweg en nog altijd vind ik het fantastisch. Ik kijk nog uit naar iedere kilometer, iedere trap, die ik in de komende tijd mag doen, onderweg naar Nederland.

Ik ben nog lang niet moe…