Een maandje met mama in Indonesie

Een maandje met mama in Indonesie

Bali: Ubud, Sidemen, Jemeluk, Munduk
Java: Kalibaru, Borobudur, Semoro Lawang
Bali: Medewi, Ubud

Al 10 dagen en 10 nachten heb ik achter de rug in Kuta. Niet het beruchte door Australiers bezette ‘drink-till-you-drop’ Kuta op Bali, maar het relaxte (ietwat toeristischer toch dan verwachtte) ‘surf-minded’ Kuta op Lombok.
Slechts 105 fietskilometers van de plek waar ik weer op mijn fiets ben gestapt in Bali. Maar daarover later meer. Want deze blog gaat niet over fietsen, maar over de kleine 4 weken die ik samen met mijn moeder heb rondgereisd door Bali en Java.

Voor degenen die de aanleiding niet kennen;
mijn mama had al heel lang de droom om eens naar Indonesie te gaan. Ik, met mijn grote passie voor reizen, vond het van de gekke als zij deze ene grote reisdroom niet ook zou naleven. Dus toen ik haar vertelde dat ik een jaar op fietsreis zou gaan heb ik daar gauw genoeg aan toegevoegd dat als ze me in dat jaar wilde zien, ik wel een stop wilde maken in Indonesie om daar samen die gedroomde reis waar te maken. Zo gezegd, zo gedaan…
Nou ja, niet helemaal, want als eerste grote verre reis voor mijn moeder, ging dat natuurlijk met de nodige spanning en schrik gepaard. Maar, na veel twijfels en voorbereidingen, haalde ik haar 18 november dan toch echt van het vliegveld in Indonesie…

Zo gek om daar tussen al die taxichauffeurs te staan wachten op mijn mama, die ik een half jaar niet had gezien en van wie ik niet wist hoe ze de ruim 20uur vliegen had doorstaan. Geweldig om haar daar stralend, met die enorme rugzak, door de deuren te zien komen.

Bij een van de beelden die voor mij echte sfeermakers zijn op Bali

Bij een van de beelden die voor mij echte sfeermakers zijn op Bali

Echte aap op het hoofd van een stenen aap in Monkey forest

Echte aap op het hoofd van een stenen aap in Monkey forest

Aapjes op de tijdelijke Hindoebegraafplaats. Na enkele jaren worden de lijken weer opgegraven en alsnog gecremeerd.

Aapjes op de tijdelijke Hindoebegraafplaats. Na enkele jaren worden de lijken weer opgegraven en alsnog gecremeerd.

Offerandes op de stoep in Ubud. Er wordt verschillende keren per dag uitgebreid geofferd om de goden te behagen.

Offerandes op de stoep in Ubud. Er wordt verschillende keren per dag uitgebreid geofferd om de goden te behagen.

Na enkele dagen in het culturele Ubud trokken we door naar Sidemen, een wat hoger gelegen dorpje tussen prachtige rijstterrassen. Het guesthouse dat we kozen bleek hetzelfde guesthouse te zijn als waar ik 4,5 jaar geleden had verbleven toen ik hier op de fiets was. Toen was het de enige optie, nu waren er een twintigtal.

Jongetje te midden van drogende kruidnagel

Jongetje te midden van drogende kruidnagel

Mama in de rijstvelden bij Sidemen

Mama in de rijstvelden bij Sidemen

Na Sidemen zijn we naar de kust getrokken, Jemeluk, ook hier vonden we ‘mijn guesthouse’ terug. Je kunt hier direct aan de kust snorkelen en prachtige vissen en koraal zien. Voor mama ging er een nieuwe wereld open. Voor mij was dit het enige wat ik ZEKER met mama gedaan wilde hebben en het bleek inderdaad zo indrukwekkend en geslaagd als ik verwacht had. Ze kwam stralen als een goudvisje het water uit!

Uitzicht over de baai van Jemeluk

Uitzicht over de baai van Jemeluk

Afspoelen na het spelen in de zee en op het strand

Afspoelen na het spelen in de zee en op het strand

Munduk in de bergen in het noordwesten van Bali was goed voor een prachtige wandeling naar watervallen, fikse regenbuien en heen en weer liften naar een botanische tuin en een grote tempel.

De coole pannenkoekenbakker van Munduk

De coole pannenkoekenbakker van Munduk

Een waterval tijdens onze prachtige wandeling rond Munduk

Een waterval tijdens onze prachtige wandeling rond Munduk

De vriendelijk 'meneer van de entree' deelde een heerlijke mango en papaya met ons en waarschuwde ons voor de regen, die even later inderdaad met bakken uit de lucht viel

De vriendelijk ‘meneer van de entree’ deelde een heerlijke mango en papaya met ons en waarschuwde ons voor de regen, die even later inderdaad met bakken uit de lucht viel

Het (flink) betalen voor transport ging bij mij gepaard met gemengde gevoelens. Het was het waard om met mama op een comfortabele stressvrije manier te kunnen reizen, maar ik voelde me toch het meest happy als we liftten, waar mama gelukkig ook (steeds meer) voor in was! Al de derde dag stapte ze samen met mij in de laadbak van een pickupje!

De botanische tuin

De botanische tuin

Bouwvakkers in de regen. De bouw volledig gestut met bamboe

Bouwvakkers in de regen. De bouw volledig gestut met bamboe

Een grote tempel met op de achtergrond (vlakbij) een moskee

Een grote tempel met op de achtergrond (vlakbij) een moskee

Vanaf Munduk maakten we de lange reisdag naar Kalibaru op Java waar we in een (te) luxe guesthouse verbleven wat grensde aan zijn eigen grote plantage. Koffie, cacao, kruidnagel, mango, bananen, avocado’s, starfruit, durians etc, we hebben het allemaal in de bomen zien hangen op Java en Bali.

Vrolijke opa en oma

Vrolijke opa en oma

Mama en ik bepakt en bezakt

Mama en ik bepakt en bezakt

Met de ferry naar Java

Met de ferry naar Java

Nieuwe steiger in aanbouw

Nieuwe steiger in aanbouw

Als je je eigen emmer met ingredienten meebrengt halen ze het hier voor je door de molen om er (bijv.) sambal van te maken

Als je je eigen emmer met ingredienten meebrengt halen ze het hier voor je door de molen om er (bijv.) sambal van te maken

Oma verkoopt bananen op de markt in Kalibaru

Oma verkoopt bananen op de markt in Kalibaru

Een van de vele vervoersmiddelen waarin wij ons verplaatst hebben. Naast: trein, bus, taxi, scooter, bechak (riksha), liften, veerboot en wandelen.

Een van de vele vervoersmiddelen waarin wij ons verplaatst hebben. Naast: trein, bus, taxi, scooter, bechak (riksha), liften, veerboot en wandelen.

De Borobudur was voor mama een must om te bezoeken. Dit grootste boeddhistische bouwwerk ter wereld dateert uit de 9e eeuw en wordt beschouwd als 1 van de 7 wereldwonderen. We hebben uitgebreid de tijd genomen om de tempel te bekijken en alle verdiepingen kloksgewijs rond te lopen.

Werken aan het spoor op zondag. De volgende dag gaan wij met de trein naar Yogjakarta en door naar de Borobudur

Werken aan het spoor op zondag. De volgende dag gaan wij met de trein naar Yogjakarta en door naar de Borobudur

DE Borobudur

DE Borobudur

Boeddha zonder deksel

Boeddha zonder deksel

Mama en ik op de top van de Borobudur bij de stupa's.

Mama en ik op de top van de Borobudur bij de stupa’s.

Hier worden mini stupa's gemaakt voor op een nieuwe tempel

Hier worden mini stupa’s gemaakt voor op een nieuwe tempel

Hier wordt tofu gemaakt in een dorpje vlakbij Borobudur

Hier wordt tofu gemaakt in een dorpje vlakbij Borobudur

Voor mij een must was de Bromo, de bekendste vulkaan op Java. De ene dag bezocht ik hem met mama. Je wordt praktisch tot aan de rand van de vulkaan gebracht en daar loop je via een stukje asveld en een trap naar de rand van de krater waar je de zwavel kunt ruiken en een eindje de krater in kunt kijken. Toen het weer grauwer werd en het zachtjes begon te regenen wilden we door de asvelden teruglopen naar het dorp. Verschillende jongens op scooters boden ons ‘transport transport’ aan, maar wij liepen liever. Het begon flink te donderen en bliksemen en zij bleven bij ons in de buurt in de hoop dat we voor een ritje wilden betalen. Pas toen de bliksem een aantal tiental meters voor ons in de grond sloeg en ook de enige overgebleven lokale dame met haar koopwaar achter op een scooter sprong gingen wij dit ook overwegen. Toen de scooterjongens riepen ‘for free, for free’, was het ons duidelijk dat het beter was ons hier uit de voeten te maken en sprongen we achterop (mama’s eerste ritje achter op een scooter) om net voor de stromende regen boven in het dorp aan te komen.

Een processie op weg naar de kraterrand om te offeren

Een processie op weg naar de kraterrand om te offeren

De krater van de actieve vulkaan Bromo

De krater van de actieve vulkaan Bromo

Sinterklaasavond bij de Bromo! De sint wist ons zelfs hier te vinden!!!

Sinterklaasavond bij de Bromo! De sint wist ons zelfs hier te vinden!!!

De volgende ochtend (nacht) ging ik met de Duitse Gabriel naar een uitkijkpunt voor de zonsopgang. Dit uitkijkpunt bleek een verschrikkelijk toeristische aangelegenheid, maar de nachtelijke rit achterop de scooter, crossend over de asvelden, maakte het voor mij meer dan de moeite waard. Even later nog in alle vroegte terug bij de Bromo zelf, zijn we over de rand van de krater de hele ronde gelopen. Blijkbaar net een stapje te ver voor de meeste toeristen want we waren de enigen die zich hier waagden. Een prachtige wandeling.

Uitzicht over de Bromo en Cemoro Lawang

Uitzicht over de Bromo en Cemoro Lawang

Met nog een kleine week ‘te vullen’ zochten mama en ik naar nog een laatste tussenstop voor we terug naar Ubud zouden keren. Dit werd Medewi, een (zeer) rustig plaatsje aan de Balinese kust, dat bekend staat om zijn lange golven, goed voor surfers. Hier hebben we nog een mooie wandeling landinwaarts gemaakt waar we nog wat meer kennismaakten met de Balinese gastvrijheid en verschillende vruchten en andere lekkernijen kregen aangereikt.
Ik heb hier een eerste surflesje gehad en beiden hebben we ons laten masseren door de ‘legendarische’ Ugis, masseur en healer.

Vissersboten op het strand bij Medewi

Vissersboten op het strand bij Medewi

Zonsondergang bij Medewi

Zonsondergang bij Medewi

Voorbereidingen voor een feestje waar ons gratis water en heerlijke koekjes werden aangeboden

Voorbereidingen voor een feestje waar ons gratis water en heerlijke koekjes werden aangeboden

Ook kregen we aangeboden een durian (ook wel stinky fruit) te proeven bij de buurman van de feestdames

Ook kregen we aangeboden een durian (ook wel stinky fruit) te proeven bij de buurman van de feestdames

Drie generaties voor het huis offermandjes aan het vlechten

Drie generaties voor het huis offermandjes aan het vlechten

Als je aan 1 jongeman een ijsje geeft, kunt je natuurlijk binnen no time zijn vriendjes verwachten

Als je aan 1 jongeman een ijsje geeft, kunt je natuurlijk binnen no time zijn vriendjes verwachten

De laatste dagen in Ubud hebben we nog gevuld met cultuur, o.a. het bezoeken van de bekende ‘kecak dans’, een beetje shoppen en de stad uit wandelen.
Op het vliegveld heb ik mogen genieten van een OERHOLLANDS broodje van de ‘La Place’! Om daarna mama dan toch echt weer uit te zwaaien en een goede reis naar het kerstige Nederland te wensen.

Enorm groot gegroeide Ficus Benjamin

Enorm groot gegroeide Ficus Benjamin

De Balinese jeugd van tegenwoordig tijdens een processie

De Balinese jeugd van tegenwoordig tijdens een processie

Al met al was het een zeer geslaagde reis! Een bijzondere ervaring en het geeft mij grote voldoening dit met en voor mama te hebben kunnen doen. Ook voor haar was het zeer geslaagd en zij zit nu onder de kerstboom de 150 foto’s in te plakken om voor altijd te kunnen nagenieten van haar ‘droomreis’.

En hier zit ik nu, onder de palmbomen, op Lombok. Weer alleen, samen met mijn fiets.
Ik had zin om weer te fietsen, maar het precieze plan hoe lang en waarheen bleef lang vaag.
De dag nadat ik mama uitzwaaide hakte ik de knoop door geen visumverlenging aan te vragen en gewoon nog van de maand te genieten die ik voor de boeg had en dus een ticket te boeken naar Kuala Lumper voor 16 januari.

Al de eerste dag op de fiets merkte ik hoe de kracht in mijn benen en mijn conditie fiks waren afgenomen. Ik fietste de 55km naar de haven in Padangbai, om de volgende dag met de ferry over te steken en op Lombok de 50km naar Kuta te fietsen, wederom een stevige rit. Dat viel even tegen…eerlijk gezegd.
Hier in Kuta werd ik vol enthousiasme van de weg ‘opgepikt’ door een Hawaiiaan en zijn Indonesische vrouw en uitgenodigd voor het avondeten. Bij deze Hawaiiaan, Keone, nam ik de drie daaropvolgende dagen surflessen om daarna met nieuwe reisvrienden zelf de golven te gaan verkennen. Dankzij de goede instructies deed ik het behoorlijk goed in het water. Al is de ene dag de andere niet ;).

Na de twee zware fietsdagen belandde ik wel in een soort fietsdip. Een limbo, ik had wel heel veel zin om weer ‘te fietsen zoals ik gedaan had’, maar door alle omstandigheden; hoe zwaar het mijn lijf viel, het vage plan waarheen, het feit dat ik wel leuk naar Flores kon fietsen, maar dan vervolgens met bussen (vanwege de tijd) dezelfde route terug moest, de vibe die hier heerst tussen de ‘vakantiegangers’ die me op een bepaalde manier beinvloed en meetrekt en op een andere manier juist een misplaatst gevoel geeft. Het surfen dat me bevalt, maar wat ook niet goedkoop is (incl. boot naar de reefbreaks). Nu morgen mijn nieuwe vrienden hier ook vertrekken en ik een nieuw vaag plannetje heb om misschien een fietstocht te maken langs verschillende surfspots begint het weer enigszins te kriebelen om op de fiets te stappen.
Op een bepaalde manier was het denk ik toch goed voor me om hier bijna twee weken te wonen en even niet te hoeven verplaatsen. Soms dwingen de omstandigheden het gewoon af om even stil te staan. Het zal nodig zijn geweest. Hopen dat ik mijn vertrek nu inderdaad goed time en de fietspassie me weer bij mijn kladden grijpt!

Nu het me EINDELIJK lukt om deze blog te posten zijn we alweer anderhalve week verder…maar daarover schrijf ik in de volgende blog weer.