Van ontroering en gravel-from-hell

Van ontroering en gravel-from-hell

Bishkek (Kyrgyzstan), Alga (Kazachstan), Targan, Almaty, Chilik, Sharyn Canyon, Karakar, Karakol (Kyrgyzstan), Tosor, Kara talaa, Kochkor, Son koll, (onderaan de) Moldo Ashuu pass, Kok tar, Kazarman, Jalal-abad, Osh
6312km totaal

Een blog schrijven over deze periode (zo’n 3 weken op de fiets) is vrijwel onmogelijk! Wat doe ik mezelf aan??
Hoe zou ik in ’s hemelsnaam kunnen beschrijven wat ik (lees ‘wij’) in deze 3 weken allemaal mee hebben gemaakt? Conclusie; ik moet wat vaker bloggen, zodat ik meer op belevenissen in kan gaan en het wat minder globaal is. Ik ga mijn best doen me aan dit voornemen te houden.
Ik schrijf ‘wij’, want, zoals ik in mijn vorige blog al schreef, heb ik ‘bezoek’ van Remco die mij voor ruim twee maanden vergezeld op de fiets.

Gezelschap van Remco! Dolle pret in de 'souvenirshop'

Gezelschap van Remco! Dolle pret in de ‘souvenirshop’

Kyrgyzstan, het land waar ik zo naar uitkeek, heeft de grote belofte die het voor mij vormde, volledig ingelost! Wat een prachtig land! De natuur is overweldigend mooi! Ik heb wel het gevoel dat de lokale bevolking anders tegen ‘fietstoeristen’ aankijkt dan bijv. in het westen van Kazachstan. Waarschijnlijk omdat het toerisme hier in volle bloei is en dus ‘bussiness’. Natuurlijk reis ik nu ook anders, namelijk in een duo, dan voorheen, en ook dat kan andere reacties uitlokken. In Kazachstan werd ik vaker als ‘(mede)mens’ ontvangen, hier vaker als ‘toerist’. Grappig is dat ik hier met het kleine mondje Russisch dat ik inmiddels spreek gerust een gesprek met een local kan hebben, over mijn reis, de afstand, de plannen en dat hij me dan na een half uur toch nog eens ter bevestiging vraagt ‘tourist?’. Hahahaha.. wat zou ik anders moeten zijn?

Na een week van ambassades bezoeken, visa aanvragen, fiets huren voor Remco, bazaars afstruinen (naar niks) zijn we dan eindelijk op de fiets gestapt. Gezien Kazachstan sinds een weekje ineens ‘visa-vrij’ was verklaard voor Nederlanders besloten we een ‘opwarmrondje’ te doen via de redelijk vlakke route naar Almaty en vanaf daar terug Kyrgyzstan in naar Karakol. Leuke bijkomstigheid was dat ik daarmee dan alle grensovergangen tussen Kazachstan en Kyrgyzstan gepasseerd was.
De douanebeambte leek nog niet helemaal op de hoogte van de overeenkomst tussen NL en KZ, maar gaf ons na enkele malen checken (bij ons!) dan toch maar gewoon een stempel. WELCOME (BACK) IN KAZACHSTAN!
En, welkom terug op de steppe (oeps…).

Eerste nacht samen kamperen, direct op een prachtige plek net over de grens van Kazachstan

Eerste nacht samen kamperen, direct op een prachtige plek net over de grens van Kazachstan

Douchen in de steppe, met de waterzak aan het fietsstuur

Douchen in de steppe, met de waterzak aan het fietsstuur

Na drie fietsdagen door, voor mij, ‘bekend terrein’ en twee nachten kamperen op prachtige plekken ‘in het wild’ arriveerden we in Almaty, in het gezelschap van Chris, een fietser uit Engeland die we op de derde fietsdag tegenkwamen en met wie we samen op zijn gefietst. En ondanks dat Engeland toch maar een ‘balscheut’ van Nederland ligt, had het hem 10 maanden gekost om in Almaty te komen (ohja, en 22.000km). Na een gezellige en luie gezamelijke rustdag in Almaty gingen we ieder weer ons weegs. Chris richting Rusland en wij richting Kyrgyzstan. Naar alle waarschijnlijkheid tref ik deze sarcastische en auto-hatende doch grappige en gepassioneerde fietser weer in China om een eind samen op te fietsen.

'De mannen' Remco en Chris bekaf en languit bij een tankstation... tsss..

‘De mannen’ Remco en Chris bekaf en languit bij een tankstation… tsss..

Oudemannen schaakclub in een park in Almaty

Oudemannen schaakclub in een park in Almaty

Koeienschedels in het veld onderweg naar Kyrgyzstan

Koeienschedels in het veld onderweg naar Kyrgyzstan

Via de PRACHTIGE Sharyn Canyon fietsten Remco en ik over een slechte gravelweg naar de kleinste en stilste grensovergang naar Kyrgyzstan tot nu toe, waar ik helaas Remco even later gedag moest zeggen omdat hij wegens knieklachten een lift moest nemen naar Karakol. ‘Gelukkig’ maar, want de weg die volgde was dan wel schitterend mooi maar ook loodzwaar. En na 120km en een ontmoeting met nog twee aardige Engelse jongemannen te fiets kwam ik uitgeput aan in Karakol. Tijd voor een… yes…RUSTDAG!

Sharyn canyon in Kazachstan. Prachtig gekampeerd aan de rivier.

Sharyn canyon in Kazachstan. Prachtig gekampeerd aan de rivier.

Een regenachtige dag richting grens

Een regenachtige dag richting grens

In de dagen die volgden reden we langs het tweede grootste alpinemeer ter wereld, het Issyk-kol, zwommen we daar samen met motorrijders Geoff (UK) en Michael (Denmark), vochten we ons over steenslag- en gravelwegen omhoog naar passen van 3100, 3346 en 2800 meter waar we zelfs een kudde jaks tegenkwamen en daalden we, met pijn in onze handen van het remmen, voorzichtig af om maar niet te vallen of de macht over de fiets te verliezen. Iets dat mij desondanks toch tot twee maal gebeurde, zij het bergopwaarts (‘maak jij een foto van mij op deze helling? Ik stap NU op…’ BAM!!) en op een modderig stukje weg door de velden…*slip, FLOEP.. BAM!..oeps..*. Gelukkig beide keren met niet meer schade dan een schaafwondje hier en daar.

By Issyk-kol met Michael en Geoff

By Issyk-kol met Michael en Geoff

Koken met Michael, twee weigerende branders en geen van beiden verstand van eten bereiden

Koken met Michael, twee weigerende branders en geen van beiden verstand van eten bereiden

Grote interesse in mijn 'high tech' campingspullen door deze kinderen

Grote interesse in mijn ‘high tech’ campingspullen door deze kinderen

Een frisse avond, lezen en schrijven, avond voor de klim naar Son kol

Een frisse avond, lezen en schrijven, avond voor de klim naar Son kol

Prachtige uitzichten onderweg naar Son kol

Prachtige uitzichten onderweg naar Son kol

'Maak jij een foto als ik opstap?... ik gaaa... NU!' BAM!!!

‘Maak jij een foto als ik opstap?… ik gaaa… NU!’ BAM!!!

Met picknick ontvangen door een familie bovenaan de pass (3100m) naar Son kol

Met picknick ontvangen door een familie bovenaan de pass (3100m) naar Son kol

Verder werd er; overnacht in een yurt, trillend wakker gelegen bij het horen van een bende dronken Kyrgyzen die zich in de buurt van onze tent ophielden, geschrokken van galloperende ruiters met bivakmutsen (die slechts tegen het stof bleken), overgegeven (dan door de een dan weer door de ander), gehuild bij het bereiken van de 3346meter (enkel door mij), paard gereden door ons beiden (nou ja, bij mij verzette het paard geen been, bij Remco begon het te steigeren), weer eens ‘ouderwets’ bij een lokale familie thuis gelogeerd, gevloekt, gehijgt, heel veel gezongen en gelachen en vooral ook genoten van dit alles.

Kamperen bij een Kirgizische familie + het beruchtte paard

Kamperen bij een Kirgizische familie + het beruchtte paard

'boekje' (e-reader) lezen in donsjas in de yurt

‘boekje’ (e-reader) lezen in donsjas in de yurt

Vertrek na een nacht in een yurt aan Son kol

Vertrek na een nacht in een yurt aan Son kol

Ja, die 3346m maakte wel wat ik me los!
Het uitzicht boven aan de pass was oogverblindend mooi, en even voelde het alsof ik daar niet het laatste uur (we zaten inmiddels als op 3016m aan Son Kol na een fikse klim de dag daarvoor) naar toe had gefietst, maar de afgelopen vier maanden. Ineens voelde ik weer waar ik begonnen was, en dat dat alles, het afscheid in Tilburg, al die mooie landen, die bijzondere ontmoetingen, het afzien, ploeteren en genieten, het naar huis vliegen, afscheid nemen van Fokke, en het sindsdien gegroeide gemis van de warmte en mensen van ‘thuis’, de pijn die ik nog altijd voel, mijn sterker wordende lijf en trouwe fiets, mij daar hadden gebracht. En hoe verschrikkelijk mooi dat is! En hoe moeilijk te bevatten ook..

Laatste loodjes naar de 3346meter

Laatste loodjes naar de 3346meter

Bovenaan de pass, met uitzicht op de afdaling!

Bovenaan de pass, met uitzicht op de afdaling!

Moldo-Ashuu pass!!! Hieieieiehaaaaaa!!!

Moldo-Ashuu pass!!! Hieieieiehaaaaaa!!!

Met hooguit 18km per uur naar beneden, vol in de remmen knijpend op het linke gravel

Met hooguit 18km per uur naar beneden, vol in de remmen knijpend op het linke gravel

Via nog een aantal ‘gravelroads from hell’ die, zo omschreef Chris het gelukkig via de mail ‘can demoralise every cyclist’, en een ‘shared taxi over een deel van deze weg om niet in tijdnood te komen, zijn we inmiddels in Osh aangekomen. Vanaf hier is het nog een dag of drie fietsen naar Tajikistan, waar we dan koers zetten richting hoofdstad Dushanbe, van waaruit ons ‘GROTE Pamir-highway Avontuur met een hoofdletter ‘A” gaat beginnen!
Een traject dat niet in mijn originele plan zat, maar waar ik mijn zinnen op heb gezet en mijn de kriebels geeft op iedere manier die het maar de kriebels kan geven. Enthousiasme, zenuwen, passie en twijfel. Maar als ik zo eens naar mijn (flink in omvang gegroeide) bovenbenen kijk, naar wat ik in de afgelopen maanden al heb klaargespeeld en mijn vastbeslotenheid, geloof ik dat ook dit moet lukken. Ondanks het regelmatig ontnuchterende besef dat ik als jongedame ‘alleen’ op de fiets een volbepakte fiets met een gewicht net zo groot als (of groter dan) mijzelf tegen hellingen van 12% op (probeer te) trap(pen).. (‘was ik maar een grote sterke man :S’)

MAARRR, ik ga er voor!! En ik ben niet alleen deze keer, maar in gezelschap van Remco, die mij, als het nodig is, af en toe een duwtje kan geven (en ik hem).

Misschien volgt er nog een kort verslag vanuit Dushanbe, en anders… tot na de Pamir!!

Wasje doen op de binnenplaats bij een gezin waar we zomaar werden uitgenodigd te overnachten

Wasje doen op de binnenplaats bij een gezin waar we zomaar werden uitgenodigd te overnachten

En dan lijken we ineens op de maan geland. Landschappen kunnen volledig anders zijn om de volgende bocht!

En dan lijken we ineens op de maan geland. Landschappen kunnen volledig anders zijn om de volgende bocht!

Uitzicht over de zojuist geklommen weg. Het was ploeteren, maar de beloning mag er wezen!!!

Uitzicht over de zojuist geklommen weg. Het was ploeteren, maar de beloning mag er wezen!!!

Bovenaan de pass van 2800m na de gravelroad from hell

Bovenaan de pass van 2800m na de gravelroad from hell