In search of Kazakhstan...

In search of Kazakhstan…

the land that disappeared

is een boek over Kazachstan dat ik voor mijn vertrek voor 1/3 gelezen heb. Verder had ik het echt te druk met voorbereiden, werken en vrienden zien, om het uit te kunnen lezen. Maar, gedachten aan Kazachstan gaven mij al vanaf het begin af aan kriebels in mijn buik!
‘Niemand’ lijkt er geweest te zijn, maar ‘iedereen’ kent de film ‘Borat’ van Sacha Baron Cohen en een enkeling had er een uitgesproken mening over, die meestal neerkwam op ‘het is daar niet veilig’. In de afgelopen week heb ik Kazachstan van dichtbij leren kennen, vanuit allerlei verschillende optieken; in de trein, te gast bij Kazachen, alleen op de fiets en in het toeristische stadje Turkistan.
En ik kan jullie zeggen, ik ben er behoorlijk weg van!!!

Kazachstan, het 8e land om mijn reis

Kazachstan, het 8e land om mijn reis

Astrakhan (per trein naar), Kyzylorda, Shieli, Zhangaqorghan, Turkistan
Totaal 4227km

Ik ben hier pas ‘net’, maar er is zoveel te vertellen!

Op de trein van Astrakhan naar Atyrau was het geen enkel probleem dat ik mijn fiets meenam. Bij de overstap in Atyrau was het toverwerk om mijn ingepakte fiets, 3 losse tassen, en grote tas (25 kilo) naar een ander perron te verplaatsen zonder ze te veel uit het oog te verliezen. De madame van mijn nieuwe treinstel had echter een onwrikbare mening over mijn ingepakte fiets, die kon ik in GEEN geval meenemen. AMEHOELA! Ik vind het moeilijk redelijk te blijven als mensen zonder reden chagerijnig tegen me doen, dus heb ik ietwat brutaal mijn fiets bijna letterlijk langs haar heen naar binnen geduwd en duidelijk gemaakt dat ik mijn treinkaartje al duur genoeg was (goedkope klasse was vol :S) en ik dus niet, zoals zij wilde, nog even bij ging betalen (terwijl mijn fiets gewoon in het bagagerek paste!).
Op deze trein ontmoette ik verder enkel vriendelijke en behulpzame mensen, onder wie de (naar eigen zeggen) 7-voudig landskampioen Karate, die 3 vrouwen en 9 kinderen heeft, daarnaast dokter is en 5 talen spreekt (onder welke enig Duits) en mij perse(!) financieel wilde sponsoren voor enkele overnachtingen. ‘Welkom in Kazachstan!’

In Kyzylorda werd ik door mijn gastheer (warmshowers) van het station gehaald en direct doorgestuurd naar het badhuis om lekker de sauna in te gaan (alsof het buiten niet heet genoeg was) en uitgebreid te douchen. Badhuizen zijn hier blijkbaar in iedere ‘wijk’ en erg geliefd om zo eens in de week te bezoeken. In dit badhuis trof ik een meid van 25 die zich snel kwam douchen, want… een paar uur later zou ze trouwen, in de moskee! De gelukkige was een jongen met wie ze sinds 3 weken samen was. Haar ouders vonden het wat snel, maar zij was overtuigd!

Met zo een blanke blonde wilde vooral die mevrouw in het roze wel HEEL graag op de foto

Met zo een blanke blonde wilde vooral die mevrouw in het roze wel HEEL graag op de foto

Afkoelen in de rivier en lezen in de schaduw van een parasol, onder het waakzame oog van de lifeguards

Afkoelen in de rivier en lezen in de schaduw van een parasol, onder het waakzame oog van de lifeguards

Aan de Beshbarmak (traditioneel feestelijk gerecht) met mijn host Seilkhan en familie

Aan de Beshbarmak (traditioneel feestelijk gerecht) met mijn host Seilkhan en familie

Na anderhalve dag rust in Kyzylorda werd het tijd om weer de fiets op te stappen. Niet iedereen was het daar mee eens, het zou ‘TE heet’ zijn. Ik vertrouwde echter op mijn eigen inschattingsvermogen en ben op de fiets gestapt, de steppe (weer) in. Na 10km begon ik, door een samenkomst van facetten, toch te twijfelen aan dit plan. Verschillende delen van mijn lijf deden pijn, ik had snoeiharde wind tegen, de zon was fel en heet, ik was misselijk en ik had geen idee waar ik eigenlijk heen fietste die dag, geen doel of eindpunt in zicht.

Een momentje rust in de enige schaduw vindbaar

Een momentje rust in de enige schaduw vindbaar

Uiteindelijk heb ik na 40km de moed (en mijn koppigheid) opgegeven, mijn duim opgestoken en ben met een aardige man mee naar Shieli gelift. Onderweg trakteerde hij me op een kopje kamelenmelk. Dat smaakt ongeveer hetzelfde als paardenmelk, die ze hier beide laten gisten waardoor het een wel heel bijzondere smaak krijgt. Voor mij houdt het het midden tussen ‘niet te zuipen’ en ‘lekker anders/exotisch’.

In de brandende zon word een nieuw graf gebouwd

In de brandende zon word een nieuw graf gebouwd

De tweede fietsdag vloog ik over de weg met 30km/u. Wind mee! De hitte kreeg me niet klein en ik had een doel. Ik zou logeren bij een van Seilkhans studenten (en familie). Ik werd met open armen ontvangen en sliep die nacht (met de hele familie) op een vlonder achter het huis. Rond 6:00 verhuisden we naar binnen om voor de zon te vluchten, zo doen ze dat iedere nacht.

Nurmuhammed, samen met zijn vader en broer, bouwen een muurtje in de tuin

Nurmuhammed, samen met zijn vader en broer, bouwen een muurtje in de tuin

de slaapvlonder voor de hele familie

de slaapvlonder voor de hele familie

Ook de volgende dag vloog ik over de weg, zag ik mijn eerste kudde kamelen (en mijn tweede en derde), werd ik stil gehouden door een man die goed Duits sprak en mij 2 flessen koud water meegaf. Hij vertelde enthousiast dat hij hier 5 jaar geleden een Duitse vrouw op de fiets was tegengekomen en nodigde me uit een paar dagen in zijn bergdorpje te gast te zijn bij hem en zijn twee vrouwen.

Alec, de Duits sprekende man uit het bergdorp. Ook hij heeft meerdere vrouwen.

Alec, de Duits sprekende man uit het bergdorp.

Even verderop werd ik zomaar van de weg gezwaaid om bij wildvreemden aan te schuiven voor thee en lunch. Althans…ik was de enige die lunchte, waarschijnlijk omdat het de eerste dag was van de ramadan hier! Ik vrees dat ik hier schapenballen heb gegeten (als ik de mime van de vrouw des huizes goed heb geinterpreteerd). NIET te eten! Na wat wikken en wegen leek het me toch beleefder mijn bord niet helemaal leeg te eten, dan om daar ter plekke over mijn nek te gaan (excuse moi).
Kortom, de gastvrijheid en vooral ook het enthousiasme van de Kazachen is enorm. Er wordt volop naar me getoeterd en gezwaaid, alsof het de gewoonste zaak van de wereld is en er iedere week wel zo’n westerling op de fiets over hun steppe fietst.

Koepeltjes, koepeltjes... vaak heb ik geen idee wat het is, maar het ziet er leuk uit!

Koepeltjes, koepeltjes… vaak heb ik geen idee wat het is, maar het ziet er leuk uit!

Ik heb nog wel een eindje te gaan zo te zien...

Ik heb nog wel een eindje te gaan zo te zien…

De trein door de steppe waar ik zelf ook in heb gezeten

De trein door de steppe waar ik zelf ook in heb gezeten

Uuuhm.. wie is er hier nou de bezienswaardigheid?

Uuuhm.. wie is er hier nou de bezienswaardigheid?

Is het een fata morgana of kan ik hier echt schaduw en een fris drankje vinden?

Is het een fata morgana of kan ik hier echt schaduw en een fris drankje vinden?

Zelfs voor het kleinste dorpje ver weg in de steppe wordt een grote toegangspoort met naam gebouwd

Zelfs voor het kleinste dorpje ver weg in de steppe wordt een grote toegangspoort met naam gebouwd

Er staat een kameel op de weg, jaja, een kameel in de weg, oh oh een kameel op de weg, hier in de  steeeeppeeee!

Er staat een kameel op de weg, jaja, een kameel in de weg, oh oh een kameel op de weg, hier in de steeeeppeeee!

Ik begin er aan te wennen, maar toch stoort het me, dat ik in ieder land weer gewaarschuwd word voor het volgende land. Zo gaat het nu al land na land na land. ‘Nee, HIER is het wel pluis, maak je geen zorgen, maar in … moet je echt uitkijken, daar wonen een heel ander soort mensen.’ Wat is dat toch? Ik ben beinvloedbaar genoeg om me daardoor iedere keer weer spanning aan te laten praten, en keer op keer wordt me het tegendeel bewezen.
In Oekraine was niet ‘iedereen dronken’, in Rusland ook niet en ook daar was men gastvrij, in Kazachstan word ik vrijwel overal met een lach ontvangen en kan ik (ondanks dat zo’n 90% moslim is) ongestoord in mijn korte broek en hempje over straat, overal! En toch, ook door die leuke mensen hier, wordt ik weer gewaarschuwd voor Kyrgyzstan, want DAAR zijn de mensen ECHT anders, en als het daar niet is, dan toch ZEKER in Tajikistan. Het is jammer dat de mensen zo bang zijn voor hun buren.. Terwijl ik juist steeds meer ga leven in het gevoel dat OVERAL toffe mensen wonen, wat een rijkdom, wat een wereld! Ik zou het al die bange mensen gunnen om eens een blik over de schutting te werpen, en te zien dat het aan de andere kant daarvan misschien helemaal niet zo eng is als ze dachten.

Ik ben nu in Turkistan, alwaar ik een dagje rust houd en het mausoleum heb bezocht.
Morgen stap ik weer op de fiets, voor nog een dag of twee steppe, waarna ik in de bergen kom! Eindelijk!
Vanaf daar is het nog ruim een week fietsen naar Bishkek, in Kyrgyzstan, alwaar ik op 11 juli voor twee maanden (fiets)gezelschap krijg van mijn goede vriend Remco!

Maar eerst nog genieten (en bikkelen, soms) van en in Kazachstan!

(en voor AL diegenen die het mij voor mijn reis gevraagd hebben.. Ik ben Borat nog niet tegengekomen, heb hem dus ook nog geen groetjes kunnen doen of met hem op de foto kunnen gaan. MAAR, ik houd mijn ogen open!)

Het mausoleum in Turkistan, waar busladingen (Kazachstaanse) toeristen naar toe komen

Het mausoleum in Turkistan, waar busladingen (Kazachstaanse) toeristen naar toe komen

Ik, als enige blanke toerist, bij het mausoleum

Ik, als enige blanke toerist, bij het mausoleum