Tjechië, en het geheim van pasen…

Voor de liefhebbers, mijn afgelegde route in Tjechië:
Zandov, Mlada Boleslav, Jaromer, Techonin, Vaclavo u Bruntalu (Bruntal), Hlucin (Ostrava).

Mijn derde land op deze reis, Tjechië!

Mijn derde land op deze reis, Tjechië!

Mijn kilometerteller geeft 1484km aan en nog voor ik Tjechië uit ben zal hij de 1500 passeren. Ik ben pas 2,5 week weg, maar het voelt als maanden. Ik heb nog geen tijd gehad om te verwerken wat ik allemaal heb meegemaakt. Tot voor gisteravond had ik niet eens tijd gevonden om mijn nagels te knippen! Ik fiets, bel ergens aan, zet mijn tent op of richt mijn kamer in, neem een douche, eet en praat met de gastheer en/of –dame en ga vermoeid naar bed. De campings in Tjechië zijn nog vrijwel allemaal gesloten, zodoende heb ik er dus ook geen bezocht. Mijn overnachtingen in Tjechië hebben bestaan uit logeerpartijen bij andere ‘leden’ van warmshowers.org, kamperen in de tuinen van wildvreemden, een overnachting in een stacaravan en de afgelopen nacht hier in Ostrava, in een warm bed met gesteven lakens bij de oma van een lid van couchsurfers.com (warmshowers voor reizigers in het algemeen, vooral backpackers).

Wat een achtbaan is het geweest. Ik kan jullie in elk geval vertellen dat, tegen alle verwachtingen en voorspellingen in, niemand in Tsjechië een woord Duits spreekt, en ook het Engels er slecht vertegenwoordigd is. Maar ‘gelukkig’ spreken de meesten wel een aardig woordje Russisch en Pools… Mijn briefje met de Tjechische vertaling van het hoe en wat van mijn reis, en de vraag om een kampeerplek, was onmisbaar.

De mooiste ervaring in het ‘aankloppen-voor-een-kampeerplek’ was deze week in Jaromer. Ik sprak daar een vrouw aan die de was binnen aan het halen was, haar eerste reactie was: ‘You’re traveling to China by bike? Alone??… That’s horrible!!’. Ze had duidelijk met me te doen. Ik mocht mijn tent opzetten en kreeg, toen haar man en zoontje thuis kwamen, ook een douche en maaltijd aangeboden. We spraken wat over de reis en ik gaf ze mijn sticker met website. De volgende ochtend lag die sticker naast de computer en had ze de site bekeken. Na het ontbijt werden er nog wat foto’s gemaakt en bij het gedag zeggen drukte ze me, met een bezwerend blik, op het hart: ‘You are an amazing person… I understand you!’. Dat soort ervaringen zijn onbetaalbaar! En dit is precies waarom ik inderdaad denk dat ik mezelf een ‘pelgrim’ kan noemen. Ik kom aan de deur met een vraag, ik krijg eten, verzorging en onderdak, zodanig dat ik mezelf er soms bezwaard onder voel, maar blijkbaar (en gelukkig) geef ik de mensen, puur dankzij mijn manier van reizen en denken, ook iets terug.

Wat het fietsen betreft. Ook in Tjechië heb ik weer de kleinste binnenweggetjes afgewisseld met de grotere doorgaande wegen. De laatste twee dagen heb door het uiteinde van het reuzengebergte gefietst, waar het prachtig is! De klims zijn niet stijl en daardoor wordt het fietsen zelden echt zwaar. Het tempo zit er goed in en mijn knieën houden zich goed.

Een uitzicht in het reuzengebergte

Een uitzicht in het reuzengebergte

Met pasen was ik te gast bij een ‘fietsgezin’ via warmshowers. Daar heb ik meegemaakt wat ik in de dagen daarvoor al verschillende keren had gehoord over hoe pasen hier gevierd wordt. Kijk maar:

De ‘stokken’ worden ieder jaar zelf nieuw gemaakt van in elkaar gevlochten twijgjes. Bij iedere deur krijgen ze er ook een strikje aan. Ook ik ben die dag verschillende keren tijdens het fietsen op mijn billen geslagen met zo’n stok. Tot grote hilariteit van de mannen natuurlijk!

Na het paasontbijt kwamen de eerste bekenden met hun stokken aan de deur

Na het paasontbijt kwamen de eerste bekenden met hun stokken aan de deur

Maar inderdaad, een achtbaan. Ik heb het gevoel dat ik al genoeg heb meegemaakt om naar huis terug te keren met een fietstas vol verhalen. Soms lig ik in ‘bed’ en kan ik me niet voorstellen dat ik pas aan het begin sta van een heel lange reis. Hoe moet ik dan allemaal verwerken? Al die indrukken, al die ontmoetingen. Ik vind het geweldig en tegelijkertijd vraag ik me af hoe ik dit vol kan houden. Ik zal af en toe voor mezelf wat rust in moeten bouwen om het te verwerken. Zoals vandaag hier in Ostrava. Al is die rust dan grotendeels samen met Pavel, die zelf slechts een paar dagen bij zijn oma is voor een verstandskiezenoperatie, en die de rest van de tijd al liftend, zonder geld, over de wereld reis. Een pilgrim pur sang. Rust.. gevuld met inspiratie en te verwerken informatie en indrukken. Morgen fiets ik naar een (naturisten)camping met sauna en zwembad, waar ik ook ècht (nee, echt!) een dag rust zal houden. Ik ben toch te snel! Als ik op dit tempo doorfiets kan ik mijn kamp opslaan aan de Russische grens, wachtende tot mijn visum (2 juni) ingaat.

Nog een laatste ding. Bij vrijwel elke ontmoeting wordt mij gevraagd of ik niet bang ben. Waarschijnlijk verwacht men daar een ‘nee’ op te horen. Maar de eerlijkheid gebied mij ‘ja’ te zeggen. ‘Jawel, ik ben bang’. Niet gauw voor het verkeer, wilde dieren, alleen zijn, ziek worden, maar voor het onberekenbare van de mens. Ik ben bang dat iemand die mij eerst vriendelijk benadert, het daarna in zijn bol krijgt en tegen mijn wil in iets van mij wil. En ik weet ook hoe klein die kans is en hoe zinloos die angst is, maar ik voel hem wel. Veel mensen noemen mij ‘moedig’, ‘brave’. En zo voel ik me niet altijd, maar misschien ben ik dat wel.. Een paar dagen voor mijn vertrek las ik in een boekje bij mijn moeder thuis het volgende citaat:

MOED IS NIET DE AFWEZIGHEID VAN ANGST MAAR HET
BESLUIT DAT ER IETS BELANGRIJKER IS DAN ANGST.
(James Neil Hollingworth)

En dat is ook precies het besluit dat ik voor mijzelf moet nemen om op een reis als deze aan te kunnen gaan. En ik hoop dat door de maanden heen mijn angst zo vaak ongegrond blijkt dat hij langzaamaan minder wordt en ik uiteindelijk slechts nog alert en waakzaam ben, en niet meer bang.
Ik voel me op het moment behoorlijk sterk en de groeiende kracht in mijn lijf ondersteunt dat. Dat voelt goed, want ik ben graag sterk.
Sterk genoeg om morgen een nieuw land in te trekken! Polen! Ik ga het omarmen, ondergaan, me vooral veel laten verrassen (ik kan en wil niet anders) en er met volle teugen van genieten, want voor ik het weet ben ik er doorheen!

Een ijsje in het mooi en zonnige Opava, vlak voordat ik tot twee maal toe in een stortbui beland

Een ijsje in het mooi en zonnige Opava, vlak voordat ik tot twee maal toe in een stortbui beland

Als allerlaatste. De wetenschap dat ik geen huis of (gepauzeerd) werk heb en het gevoel dat dat met zich meebrengt, zijn onbeschrijfelijk. Ik kom daar op terug op het moment dat ik er woorden voor heb gevonden.

Een lieve groet van deze gelukkige en overvoerde pelgrim

Een stukje smokkelen qua klimmen in Mlada Boleslav

Een stukje smokkelen qua klimmen in Mlada Boleslav


Tjechische bakboter naar mij vernoemd!

Tjechische bakboter naar mij vernoemd!