Nog 1 nachtje slapen

Nog 1 nachtje slapen

..en dan is het zo ver! Dan begin ik eindelijk aan die grote reis! In de afgelopen week is er veel gebeurd. Ik heb mijn laatste werkdagen gehad, mijn appartement uitgeruimd en opgeleverd, mijn visum voor Rusland ontvangen, afscheid genomen van een wel erg leuke jongeman die ik kort geleden heb ontmoet en voor een laatste midweek bij mijn mama ingetrokken alwaar ik nu de ALLER-allerlaatste voorbereidingen tref.

Laatste onderhoud aan mijn reisgezel

Het wordt hoog tijd dat ik op de fiets stap, want ik begin zenuwachtig te worden! En ik weet dat dat over zal zijn zodra ik de eerste kilometers in de benen heb. De afgelopen weken ben ik pas echt gaan beseffen wat een avontuur ik aan ga. De eerste avond in mama’s huis, op de bank, met niets anders bij me dan mijn fiets en de bijbehorende gevulde tassen, overviel dat besef me toen ik foto’s en stukjes blog van mijn vorige reis door keek. Wat denk ik wel niet?! Dat ik zomaar op de fiets naar China kan? Nee, niet ‘zomaar’, maar dat ik het kan, daar geloof ik wel in, hoe spannend ik het ook vind. Ik merk dat ik door al het enthousiasme en de interesse van mensen om me heen wel een lichte druk voel, ‘nu moet ik het waar gaan maken’. Voor mijzelf helpt het om te onthouden dat ik altijd kan en mag omkeren of de plannen mag aanpassen zo gauw de lol er voor mij af is, om wat voor reden dan ook. Ik hoef niemand iets te bewijzen, houd ik mijzelf voor.

Een aantal dingen worden mij vaak gevraagd. Om te beginnen: ‘Hoe gaat het nu met je knieën?’

Met mijn knieën gaat ‘beter’. Ik heb vooral nog last van de linkerknie(holte). Hoe dit zich ontwikkeld en ook wat de andere knie gaat doen blijft afwachten en spannend. Ik heb een ‘GO’ van zowel de sportarts als fysiotherapeut en verder ga ik ‘op hoop van zegen’.

Een bezoekje aan een St. Christoffel kapelletje samen met mijn moeder.

Een bezoekje aan een St. Christoffel kapelletje samen met mijn moeder.

Ten tweede: ‘Wat neem je dan allemaal mee?’ Ik kan het hier nogmaals de hele paklijst opsommen, maar jullie kunnen natuurlijk ook gewoon even meekijken bij het inpakken..

 

Ten derde: ‘Wat is je doel?’

Grappig hoe vaak deze vraag mij de laatste tijd gesteld werd, terwijl vele anderen, die geen avontuurlijke of anderszins ongewone uitspattingen hebben en een kalm leven leiden, waarschijnlijk zelden tot nooit deze vraag zullen hoeven beantwoorden. Terwijl hij daar misschien juist wel beter op zijn plek is? Allesomvattend gezien, heb ik geen ander doel dan ‘doen waar ik gelukkig van word’, en uit ervaring weet ik dat de wereld (her)ontdekken op de fiets mij over het algemeen zielsgelukkig maakt.

Een doel wat ik voor mijzelf ook gesteld heb is om dichter bij de mensen uit andere landen en culturen te komen en ieder mens zonder vooroordeel te benaderen. Dat vind ik niet gemakkelijk. Ik weet uit ervaring dat ik gauw terughoudend en voorzichtig ben als ik mensen uit een andere cultuur en met een andere taal ontmoet. En ik denk dat de mensen die dat niet zo doen zeldzaam zijn, maar ik weet dat ze bestaan. Ik wil mezelf leren om ontspannen en onbevangen ieder contact aan te gaan en de ander open en puur als ‘mens’ te benaderen, ongeacht zijn cultuur, taal, huidskleur en wat daar eventueel voor stigma aan kleeft. Ik weet dat ik voor mezelf hiermee een uitdaging aan ga en doe dit omdat ik denk dat dit mij een rijker mens maakt (en zo ook voor anderen weer rijkdom oplevert).

Om de mensen waar ik mee in contact kom, die me helpen, op wiens erf ik mag kamperen of aan wiens tafel ik mee mag eten, te bedanken en een aandenken aan onze ontmoeting te geven heb ik stickers laten drukken. Ik hoop dat ze na mijn reis wijd verspreid te vinden zijn in huizen en hostels, en op tractors, pick-up trucks en fietsen in Europa, Azië en wie weet waar nog meer…

 

Stickers om weg te geven aan mensen die ik ontmoet tijdens mijn reis

Stickers om weg te geven aan mensen die ik ontmoet tijdens mijn reis

 

Morgenvroeg om 9:00 stap ik op de fiets. Als het goed is staan er hier bij mijn moeder thuis dan een aantal vrienden en bekenden voor de deur die mij uit komen zwaaien. Iets waar ik nú al heel blij mee en dankbaar voor ben. Het is fijn om te beseffen dat ik een grote kring van vrienden en kennissen om me heen heb die mij steunen in deze onderneming en geloven dat ik dit kan.

Ook jij bedankt voor het mee leven door middel van het lezen van deze blog!

Zodra ik op weg ben en de eerste avonturen te verhalen heb volgt de volgende.

Voor nu, tot ziens, hopelijk over een lange tijd en na een prachtige fietsreis!

Lieve groet,

Hera